Ruhumun Rayihası

Yıkıldı taht-ı revan, intizar suya düştü,

Güzelim hayallerim, nasıl uykuya düştü.

İncindim nazarında, ol dem budandı dalım,

Buğz ederken içime, tarife sığmaz halim.

Şu kirlenmiş esvabım, tersine ikrar eder,

Sen mücella bakarsın, gelir aşka meyleder.

Düşsek  de uykulara, kapanmaz olur gözler,

Saklamaz sevdasını, yollar aşuğu özler.

Hakikat kisvesiyle, derde yetişir kalem,

Şaşırır tükenirim, anlamaz halden âlem.

Söyledim bir gün değil, asırlarda esaret,

Nedamet yeter artık, sevinelim nihayet.

Sabırla yoğrulurken, dem kalır mı şekvada,

Açılır sanıyorum, ümit vakt-i sabada.

Gölgemi asıyorum, tutuyorken şeniyet,

Nerede hislerimiz, nerede insaniyet.

Bak işte karşındayım, bakışların şehla mı,

Yoksa giden zamanda, yitirdiğim dava mı.

İntizar ah intizar, ruhumun rayihası,

İstemez bad-ı sefa, tek sendedir şifası.

Eyleme beni benden, sana böyle akarken,

Gönlümün ışığını, kandil olup yakarken.

Hele bir gör halimi, nicelerde niceyim,

Sığamam zindanlara, ne gündüz ne geceyim.

Yetmiyor çeperime, yakıyor malihülya,

İstemem tükenmesin, uykuma gelsin rüya.

Gel yetiş rüzigâr-a, üzüp durma Âdemi,

Sevinin gözleriyle, seyredelim âlemi.

Âdem Efiloğlu