Ben Hala Umutlarıma Toz Konduramazken

Zamanı tahliye ediyorum: Hani güvercin kanatlı o seyri seferi biraz da yadırgıyorum ırgat yalnızlığımı.

Detone olmuş gıybet gülüşlü münafık kelamını sair insanın, rötuşlarken aklın duraklarındaki kaybolmuşluğumu, bu sefer ihlal ediyorum; gözsüz gönüller iken karaya çalan ve ahkâmlar iken nasiplendikçe bir baltaya sap olamamanın verdiği hüznü çalıyorum şarkı niyetine ve şaklaban yaşama sevincime bağdaş kuran nefretinden insan ırkının, soyutluyorum bakir ruhumdan.

Çıkmadığım tepelerdeyim bu akşam ve boyutsuzluğumun yıl dönümünü kutluyorum: Anlık olsa dediğim ve varsıl bir kelamda tokalaşan cüsseleri de gözlemliyorum; hayli alaylı hayli vasıfsız ve bir o kadar ırak benliğimden.

Gözü yok çoğu insanın ve ben kaçırdıkça gözlerimi gördüğüm karanlıktan, pembe bir bulut peyda oluyor ansızın ve nabzını alamıyorum bu sefer çocuk sevinçlerimin. Belli ki yeni bir cinayet ve hangi akla zarar kıyım ise istifli sicilime bir çentik daha atıyorum:

‘’Al sana, yeni bir kayıp!’’

Huda’nın kanıksadığı bir sureye düşüyor yolum ve derken bir tane daha.

Gecenin kim bilir hangi kayıp vakti ve kim bilir aklımı yitirdiğime midir delalet ben hala umutlarıma toz konduramazken?

Bir bukle saçını kesiyorum dibinden kaderin ve öremediğim peyzajlarda, makber bellediğim geceyi sindirememenin verdiği esefle ve de tedirginlik iken yine masumiyetimi ihlal eden, rast geliyorum gecenin cinine…

Korkmalı mıyım, gibisinden bir taahhüt yok oysa listemde: Altı üstü hezeyan altı üstü kırıntıları mazinin ve tepe tepe kullanıyorum üzülme hakkımı. Hak gördüğümdense hak görmeyi mecazi bir satır sanan fiilsiz öznemle ve kayıp ritmi ile yüreğin, hanidir demir almaya yok iken takatim bu sefer dört nala koşuyorum peşinde sabrın ve şükür yüklü bir miladı evlat edinmişken.

Aklımın küpeştesinde ne çok hatıra.

Yüreğin isinde, karartı bellediğim kim ise kapı dışarı ve aniden teğet geçen rüzgârı da görmezden gelmenin bana sunduğu o pervasızlıkla san(c)ılarıma sanrı muamelesi yapan evreni bile yok sayamamanın bende yarattığı o boşluk belli ki hazmetmektense yorgunluğuma sınır çizen seyri yine gölgelerin.

Damıtmak kadar akla ziyan belki de mensur bir yolculukta dem tutmak ve tüm densizliği de görmezden gelmek.

Kekremsi ısrarları ve beyanları evrenin hatta ömrü hayatınızda görmeye doyamayacağınız nice güzellik: Kâh bir beyitte saklı kâh gönül süzgecinde dergâhını kaybetmiş bir derviş mahiyetinde, hangi gönül ise rotanızı kırdığınız…

Süslü püslü sevinç nidaları: Zaman zaman yadırganası bazense tüten bacası yine yangın yeri yüreğin artık kim söndürürse yangını… demekten imtina edip yine kendi suyunuzu bir başınıza çektiğiniz o kör kuyuda yankılanırken iç sesiniz ve girizgahında hayat yokuşunun, artık nasıl senaryolaştırmışsa kader bu ruhani yolculuğun…

Bir kıtada saklı.

Bir beyitte haylice süzgün ve ölgün.

Bir hikâye iken konakladığınız ve sair bir imge iken kundaklanan sevdanız yine de varsıl bir istikamettense somut bir rota çizmek hani olmazın oluru bir sarkacı mimlerken tek bir noktada: Issızlık iken ıslık çalan, yörünge iken batıl bir yolculuğu mesken edinip bir bilinmezin peyzajında hayli nüktedan ve belki de noksan bir bedeli söz konusu edip değiş tokuş ettiğiniz kaderle…