Ve Perde Ve Sessizlik

Nişanesiydi günün, sökün eden söğüt dallarında unutulmuş bir yaprak kadar solgun ve s/üzgündü yüzüm ve renklerin mabedimde yüz sürdüm kâh düşlere kâh ölüme ne de olsa şeceresi idi zamanın elbet zamansız düşülesi bir aşk gibi renklerin de esvabı iken gece.

Umutların varlığında saklı.

Yarınların hatırına.

Resmi içimde saklı bir hazan güftesi ve sedef sözcüklerin de en makbulü iken kıblesi ve reşit hüznüm iken kulağa küpe ve işte bıçak gibi kesildi gürültüler.

Nakşeden hazan mahsulü sözcüklerse küpe çiçeği ve rengim de müzmin unutulmuşluğum aşikâr en çok da acıya düşkünlüğüm ve solan güne nazire ettiğim bir yemin gibi ya da bir şiir belki de şirin bir gülümseme dilerken evrenden kaykıldığım şu zeminde mi saklıydı peşimden gelen hasret ve özlem duyduğum huzurun da güncesi miydi sahi yazmaya durduğum bir reçete iken şiirin solumdaki yerine d/okunmanın verdiği acı…

Bir resim diktim önce içimdeki yaraya.

Yetmedi lakin.

Yamaladım dünde kalan yarımı ve yarın bellediğim yazmaya durduğum şiiri.

Ve perde ve sessizlik…

Aşkın dilemması idi kat ettiğim yol ve düşkünlüğüm hüzne kesif bir sessizlik iken öncemde saklı mabedim aslında mahrem olan her şeydi artık kimse tefe koyan lakin rüzgârıma düşkündüm aşka sadık meramı sadece Allah katında saklı.

Döşemesi yırtıktı gecenin ve kanepenin bir ucunda ben bir ucunda ölüm.

Mürşit kılınansa duygulardan örülü bir kazak bazen serzenişlerime içimdeki çocuğa yüklendiğim ve kimse yüksündüğüm aslında çıtası yükselen bir çaresizlikle sınandığım.

Düşlerin meddücezrinde yanık kokusu belki de yanık bir türkü adı artık neyse acının renklere düşkünlüğüm ve siyahi bir kırbaç iken gecenin kinayeleri yağan tepeme ve çatlayan gökyüzü en çok da fersah fersah uzaklaştığım münafık gölgeler elbet şah damarımı en sevdiğim en çok ise O’nun varlığına müptela ve devrilen putlar öncesinde insanlığın aslında sonrasız bir ömür kadar değer bilmeyen ve severek çoğaldığım acıyı ise mesken edindiğim.

Dokunmak en tepeye.

Çılgın fıtratım ve çıngar çıkaran zalim.

Zulmün tok sesinde zalimin nefesinde solan bir çiçek ve büyüyen bir yangın ki her kıvılcım dünümde her yorgunluk günümde ve hala umut edebilmeyi zor da olsa başardığım.

Göğe attığım her çentik…

Daha çok sevebildiğim.

Reşit kılınan her acı ve devinimi bitmeyen hüsran.

Bir merhale ise gök kuşağı kaybolan zaman ve ben.

Beylik bir söylemden çok öte beyzade bir sevgi elbet en çok da idama ettiğim sözcüklerle hemhal ve kara delikte son bulan beyaz yüreğim.

Menevişlenen bir gece ve hicreti sevginin ve kodaman bir acı ile hasbıhal edip artık neyi anlatıyorsa sefil yüreğim.

Mahşerin ç/ağrısı.

Makberimse en kıymetli hazinem.

Meftun yüreğim ve güncem v sersem sepelek gelip gittiğim belki de uyurgezer sözcüklerden inşa ettiğim bir b/eşik ki her soyut duyguyu gerçek kıldığım ve istilası dünyanın oysaki ben sadece seyyah bir kuşum.

Kurguladığım nice öykü ve kurcaladığım içim en çok da tünediğim gök kubbe ve bir bulut iken önceki hayatımdan çoktan firar ettiğim…

Ve işte soluk tenimde.

Ve işte yangın yeri mevsimde.

Ve işte müptelası olduğum sözcüklerin hayali ile yola düştüğüm aslında kendimden geçtiğim en çok da yetemediğim bir evren ve işte kimse kulp takan aslında en çok hatta sadece kendimle kavgalı.

Salkım söğüt gezindiğim.

Serptiklerim…

Sarmalında ömrün en çok da hüzün bohçam azımsanmaksa bir ömür azık bildiğim iç sesim solan neşem yaralı çocuk yanımdan firar eden bir gülücük gibi kimse mutluluğumu kundaklayan belki de öteberisi sadece zamanın kırpık gölgelerinde teşrif eden güneş gibi içimde doğan ve içimde batan.