Ötenazi

Ötenazi yaptığım bir ölüm dillendiriyorum b/akışlarında ölü şahinin bir şair edası takınmadığım ve asil yalnızlığıma hurafeler adayan taşkın nehirler.

Zarları tutuyorum sol elimle.

Tutmuyorum aslında ne zar ne günlük sadece batıl yüreklerde akil düşler g/örüyorum içimin içimlik şiirlerinde beyhude sevinçler kazıyorum ritmine uymadığım yeryüzüne beyitler adıyorum aklın yorgun koridorlarında diri bir hüzün armağan ediyor Tanrı.

Kutsanan şafak.

Afakî gölgem.

Zanlı sıfatlar ve zarf zamirleri aslında edat büyüklüğünde bir soru imleciyim içime tüneyen şahikanın solundaki ritmi saklı tutarken benden bize uzanamadığım o yolda sırdaş bir ikilem peyda olan.

Her durakta kaydım var ve kaybım.

Araf’ta saklı tuttuğum ölümlü mizacım sanırım her hapşırdığımda, çok yaşa, denmesindense çabuk öl, demeyi becerecek bir kâhin tasarlıyorum rahminde göğün ben bir ara namesiyim ölümlü günün.

Bağdaşık sırlar var ve ardışık yalnızlığımın vagonları.

Baş makinist hep Tanrı ve yakamoz düşlerimden düşen göz yaşlarım.

Mimlendiğim mi?

Mıhlandığım mı?

Üzünç yüklü veballer ve asıl yüzlü imleçler sanırım virgüllere kızıp noktalıyorum geceyi aslında hayata küsmüşlüğüme aralıyorum perdeyi.

Sahnenin önündeyim ve olmayan seyircinin de kalbinde olmayı diliyorum ve başarıyorum sehven.

Karadan bozma siluetler ve isin dokunaklı tebessümü sanırım aymazlığında yalnızlığın içime çemkiren o gözyaşında boğulmayı dilediğim kadar açık ara farkla ölümü düşleyen minvalde karabataklara özeniyorum okuduğum okulun arka bahçesinde her teneffüste gidip de gözlemlediğim belki de bir serçe tedirginliğinde özlem duyduğum o hürriyeti kuşların doğasındaki dinginliği ve masumiyeti içselleştirip şiir dağarcığımda bir şair olma özlemimden çok insanlığımı asla sorgulamayan bir zümre.

Gönül yorgunluğunda soğutucu görevi gören kalemim ve her baş ağrıma iyi gelen bir ilaçmışçasına kaşlarımı çatıp da yüzümü ekşittiğim o eksende benlik söylemlere maruz kalıp bizlere biat siz odaklı mektuplar.

Karanın uzağında bir akça pakça olsa da içimin mimarisi.

Karadan çok uzak bir adada kalmışlığıma özense de yırtıcı kuşlar.

Kazan kaldırdığım ikiyüzlülüğü görmezden gelenlere duyduğum kırgınlıktan da çok çok öte içimde hıçkıran çocuk ve sefil damgası yediğim kadar yemediğim hangi kazıksa azığa aldığım hayallerime sahip çıkmakla yaşamak arasında gidip geldiğim o minvalde ben bir Albatros Kuşu olmaktan haz etmesem de.

Sunumunda İlahi Aşkın, göreceli sevgileri görüp de ve asla ulaşmayı dilemediğim o yakada ölmektense yansız yüreğimde yandaş biriktiren iklimlere duyduğum şaşkınlık ile irkildiğim bir mizansen de ben sadece radara takılan ön sezilerime minnettarım.

Öykünmekle yok olmak arasındaki o kestirme yol ve pervasızca sevip de söylendiğim kimse aslında kendime yaklaşımımda bir farkındalık sunan o izlek sayesinde kendimi kendimle bağdaştırdığım.

Akabinde bağdaş kurduğum aslında ağlak yüzlü seyreltisinde ömrün bir serenat misali içimde gezinen notalara ve sevdaya tutunduğum.

Gönülde serpilen nilüferler.

Aşkla surelerin yolunun kesiştiği.

Ve devasa bir yerküre asla ait olduğum iddiasında bulunmadığım ve metazori gölgelerden uzak durup kendimle yüzleştiğim her satırda bir serçe kadar naif yüreğimin esintisinde artık nasıl üşümeyi beceriyorsam ve beceremediğim her ne ise beyan etmekten da sakınmadığım sanırım ilkbaharın döngüye uyumsuzluğunda ben son bir bahar daha diliyorum fazladan içimdeki kıyameti sonlandıracak…