Arı Kuşunun Sevinci

ARI KUŞUNUN SEVİNCİ

     Toprakta yetişen her bir yeşillikle mutlu olmayı bildi arı kuşu. Bal arılarıyla arkadaş bilirdi herkes onu, oysa o doğada herkesle dosttu. Mutluluğu sevince kattı ve sevince kalbinde onu çoğalttı. Bulutlardı onu bakmaktan alıkoyamayan. Minik gagasıyla havayı okşadı ve tatlı ayakları kanatlarını sarmaladı. Anne sıcaklığıyla seyretti günışığını. Kalbinde en ufak bir kötülük yoktu ve olamazdı.

     Arı kuşunun sevimliliğiyle canlandı tabiat. Yaratan ne güzel şeyler yaratıyordu bir de bakmayı bilebilsek. Manzarayı aşkla seyrederken birkaç fırça darbesiyle resme alası geldi. Şimdi tam sevme zamanıydı, şiir yazdırırdı herkese bu ortam. Kâinatı arı kuşunun gözünden yorumlamalı bir de. Sayfa oldu elleri ve defter oldu gökyüzü de. Semaya doğru açtım ellerimi, bir şiir tüttü avuçlarımda. Arı kuşunda renklendi şiirim.

     Doğa ve insan… Ne müthiş bir tablo ki kelimelere almakta zorlanıyor insan, sözcükler betimleme yaparken kıyafetini tamamlamakta zorlanan süreci anlatan bir zaman. Saniyelerin dakikalara el sallaması, akrebin yelkovana sımsıkı sarılmasıyla poz verdi anılar. Arı kuşunun mevsim böcekleriyle dansı, kelebeğin papatyayla komşuluğunu kaleme aldırdı orman. Bir orman ki tablo misali, ilaç gibi yetişmiş ressamdaki ilham.

     Aziz vatanımın toprakları karış karış şehit kanı kokmakta. Yer gök, dere tepe, dağ bayır tarihi bir havada. İmrenmekte insan ve şaşkınlık yaşamakta. Tabiat olmasaydı ne olurdu sizce? Gören gözlerimiz, duyan kulağımız, dokunmayı arzulayan ellerimize sahip olmasaydık yaşamanın anlamı var mı? Tertemiz düşlerle yoğrulup kendini yetiştirir her can. Menekşe gibi hassas kalpler kaktüse yer vermek istemez bu tatlı anda. Mevsim yaz ya da kış, sonbahar ya da ilkbahar fark etmez.

     Düşüncelere dalıp gitti arı kuşu. Doğa, çiçekler ve orman onun oyun ortamıydı. Şiiri, tabiatı ruhuna çekercesine yol aldı. Sevimli hâlleriyle selâmladı çevresini ve üç günlük dünya da olsa her saniyesi için dolu dolu yaşanmalı diye noktaladı bugünü.