Öncemde Saklı Yaralarım

Şükür penceremden bakmayı unuttuğum bir güne denk düştüm; sarmalında varlığın beyan ettiğim özürlü bir düştü öncelikle.

Öncemde saklı yaralarım, yarınlardan esirgenen mutluluk ve mutlak önyargılar yine sabra delalet bir faninin yorgunluk ötesi o yüksek ökçeli çaresizliği…

Büyüttüğüm düşlerime sahip çıkamamak belki de israf edilesi bir hüzün ve onca peşin hükme sığdıramadığım koca bir cehalet yine pışpışladığım ölmez çocukluğum.

Ölmez bildiğim nice yalan ölümlü kıldığım nice yarın ve ertelenen gölge mutluluğum iken istihbarat çetelemde yangından kurtardığım bir ganimetmişçesine sandık sandık miadı dolmuş ibare…

Ketum alabildiğine yine de çalçene bir yorgunluk muaf tutulası ama asla da inkâr etmediğim.

Çatık kaşlı nice nizam ve nice gizem hele ki debdebeli hayatların yorgun kıldığı mizacı belki de yetim düşmüşlüğün tekelinde kırık bir tekere itibar edilmezken.

Yalanlardan arda kalan nice yanılgı.

Yanılgı ötesi düşman bir kelamda çarptırıldığım ceza yine marifetmişçesine kabullenmek düşen payıma.

İçine düşülesi bir kuyu iken susuzluğuma hal çaresi yine ihbar etmektense inkâr etmeyi aklımdan dahi geçirmediğim yine de hünkârı bilinmeze gebe bir tezahür belki de akılsız bir sefalet yine düşmüşlüğüm kâh katı mizacına konuk edildiğim evrenin kâh yalın ve mutlak bir zikri de yok saymak hele ki cahilin vurdumduymazlığına gölge iken bilgi pınarı ve ne çok safsata yok sayan sevgiyi, yok sayan beyazı ve yoksun kılındığım ama kucaklandığım Huda’nın engin rahmetine gönül borcum yine ölümlü bir kulun elinden ne gelirse…

Deryalar, deryalar dolusu sevda masalı.

Yürek iken zincirinden boşalan yine yüreğin marifeti bir sureye konuk olup zehrini aldığı yorgun ömrümün.

Neye delalet ola ki, demek bile akıl karı değil hele ki düşmüşken yolunuz gönül pazarına küfe küfe taşımak beşerin hizmetinde yine ne çok kâfir yanılgı ve son pişmanlık fayda etmez, demenin incelikleri her ne kadar akıl karı olmasa da.