Bülbül Gibi

     BÜLBÜL GİBİ

Çıkıp seyran eyledim yüce gönül dağını

Geçinmeyi öğrenmiş, kar konuşur kış susar

Gezmesi zaman aldı aşkın irem bağını

Seyretmesi ne hoştu bülbül öter kuş susar

Özlemin gizli eli döverken nazlı canı

Her nereye dokunsam yara bağlar dört yanı

Harabeye dönerken ayrılığın mekânı

Derdi çekenler bilir, iç feryatta dış susar

Araf’a çeyrek kala, ayak yolu şaşırsın

Cennet’te nara düşer cehennem de üşürsün

Şairlik işte böyle bütün yükü taşırsın

Acının feryadıyla kalem yazar döş susar

Sohbetin şeker tadı sızarken dilden dile

Ansızın geliverir beklenmedik bir çile

Dost, dostun kafasını yarmak istese bile

Utancından belki de toprak ağlar taş susar

Divane bülbül gibi arayan aşkı bulur

Gece gündüz amansız gülün dalında solur

Garibin garipliği Fizandan belli olur

Meçhule gider gibi ayak yalpa baş susar

    Ahmet Çiftci