Biliyorum

Kocaman bir boşluğun içinde çaresiz ve sessizim. Biliyorum sesimi çıkarsam da kimse duymaz beni ben burada ölüp gideceğim. Her seferinde daha büyük bir umutla bağırıyorum ama olmayacak işte biliyorum. Evet biliyorum ama ya olursa…

Ne zormuş insanın bilebile ölümü beklemesi. O acı sonu düşünmesi yaptığı hatalardan azap çekmesi ama elinden hiçbir şey gelmemesi. Düşünüyorum da gerçi başka hiçbir yapamıyorum da neyse yaptığım hatalar o zamanlar ne kadar da mantıklı geliyordu bana. Doğruyu yaptığıma adım gibi emindim oysa. Herkesin yanlış olması bile çok doğruydu benim için. Neler düşündüm kimler için. Şimdi sadece hatalarımdan değil düşündüklerimden bile pişmanım aslında. Bunları düşünmek yerine dünyada kalıcı olmaya çalışsaymışım keşke. Benden dünyaya kalan iki şey olacak şimdi pişmanlıklarım ve cansız bedenim.

Bir ara kafamı yukarı kaldırdım. Görebildiğim tek şey gökyüzüydü. Oda kuyunun izin verdiği kadar.Sonra biraz kıpırdanmak istediğimde bacağımın kırık olduğunu fark ettim. Ruhsal acıma birde fiziksel acı eklenmişti. Ben bu kuyuda acıma acı eklerken ölümden korkar değil ölümü bekler olmuşum. Hataların verdiği ızdırap ve bacağımın verdiği acı beni çileden çıkartmak üzereydi. Tam o sırada bir ses duydum. Biraz dinledikten sonra kesinlikle bir ayak sesi olduğuna karar verdim. Büyük bir umutla 'İmdaa…t!' diye bağırmaya başladım. Avazım çıktığı kadar bağırıyordum ama kimse gelmiyordu. Sonra biri kuyuya kafasını uzattı pis pis sırıtarak ' İşin bitti.' Dedi. Kuyunun kapağını kapattı. 'Hayır!' diye avazım çıktığı kadar bağırdım. Ama hiç dinlemeden soğuk kanlılıkla kapağı kapattı. Artık hiç ümidim kalmadı. Biliyorum kurtulamayacağım. O yüzden de son sözlerim bunlar. Şimdi tek istediğim beni burada ölü olarak da olsa bulmaları yazdıklarımı okumaları ve aileme haber vermeleri.

Hatalarla, doğrularla dopdolu bir hayat yaşadım ve gidiyorum. Giderken de herkese elveda diyorum.