Bari Sen Gel

Seni anlatamayan kelimelerde

Ömür kar beyazı düşüyor saçlarıma,

Umutların ötesinde sızılar,

Alfabemi tükettim yoluna,

Artık insafa gel…

Hiç kimseler gelmese de

Bari sen gel…

Elleri dualara dökülen kainat

Dudaklarında beş yüz yıl susmuş

Bu yüzden

Kim bilir talihsizliğini sevdanın

Sokağından geçmedikçe

Yanmadıkça yürekler,

Kim bilebilir...

Rıza göstermesen bile

Tövbenin kapısına  kalbimi kazdım

İnat etme öksüzlüğe

Göğsümüzden havalanırken sevda kuşları

Ne çok şeydir sevmek  bilebilene

Ne çok şeydir sevmek uğrunda

Her şeyini verebilene…

Yakında cıvıltıları nı duyarsın elbet

Söyledim fısıltı kuşlarına

Moraran dudaklarım

Dağınık düşerdi uykularıma

Gözlerimin ağırlığı düştükçe omuzlarıma

Üzerime  yürüdü gökyüzü

Kalbi çalınan zamanlarda

Aramaya  tevessül edene  yazık

Her  mesele  aşka  dair

Beklemekle  geçiyor ömür

Yazık

Duaların içinde bulduğum huzur

Bari  sen gel…

Hiç kimseler gelmese de…

Âdem Efiloğlu