Şiir Çocuk

Koyu bir beyazlığa demleniyor kar

kar boynu bükük bir dala yığılıyor sessiz

sessiz bir senfoni gibi ezeli ve ebedi

ebedi  bir kar manzarası  seyrettiğimiz

seyrettiğimiz buluttan çerçeveli deniz mavisi çiçekleri olan

olan biten her şey  kar kadar yavaş ve hüzünlü

hüzünlü melodilerle konup kaçan beyaz serçeler

serçeler ki    bir  şarkı  kadar hazin

hazin  bakışıyla yorgun   iki büklüm bir kadın ve yanında bir çocuk

çocuk ateşe koştu   çöp tenekesinde yanan kağıtların ateşine

ateş  dünyanın en güzel şeyiydi o an uzattığı ellerinde

elleri ki  mutluluktan kıvrıldı bir balerin edasıyla

edası göz kapaklarını aydınlatan ateş kadar zarifti o an

o an  ne evsizlik kaldı aklında ne kimsesizlik

kimsesizlik sadece köpeklere ait değildi aslında

aslında sadece ateşin dostluğu kalacaktı yıllar sonrasında aklında

 aklında kalacaktı o gün ateşe  davet etmediği  hazin bakışlı  kadın

kadının adı anne…ki

ki … sen ateşin başında dalıp giden uykucuk

uykucuğu ninni ile besler de unutmaz bir anne yavrusunun üşüyen ellerini

ellerini  ateşe tutar yüreğindeki aslında açlık kadar yoksulluk kadar yakıcıdır ateş

ateş ezilmiş çiçekler kadar  çaresiz umuda küskün serçeler dolar  göge

göge doluşan    vicdan melekleridir serçeler

serçeler açlığı,yoksulluğu,savaşı,kurşunu  gül rengine boyarlar

boyarlar da  barış rengine dönüşür hepsi bembeyaz

beyaz  karanlıklarda dolaşırlar kanatlarından dökülür  ümit ve hayat

hayat acımasız   hayat  namert  kötülükler birer dev ,serçeler küçük

küçük serçelerin yüreği büyük ,şarkıları derin, gözleri umut

umudun rengi maviyse kurtulur mu karanlıktan ebedi

ebedi   kar manzarası  gözlerinden seyrettiğimiz uykucuk

serçeler insanlığı   hiç affetmeyecek şiir çocuk…

                                Ayşegül Aşkım Karagöz