Bahtiyar Olasın

Baharın  gelişine  sevinir gibi  sevindim.
Sen yeni  açmış papatyalar  arasından geçip.
Bana doğru gelince.
İçimde Anadolu sevinci ile.
Yaza kavuşmanın  verdiği  rahatlık.
Ve ilk kez kar görmüş,
Ege gibi mutluluk gözyaşları  içinde.
Sarıldım  sana mevsimlik  olduğunu  bile bile.

Dilim  lal olmuştu sanki,
Tek bir söz çıkmıyordu  ağzımdan.
Güzelliğin  karşısında el pençe.
Gözlerimi  zerre kırpmadan.
Öylece  baktım  gözlerine.
Gideceğini  bilerek.

Ayrılık günü  gelip  çattığında.
Biz kadar bitkin değildi  asuman.
Ağlayacak  derman kalmıştı  gözlerinde.
Bizse  farklı  yollara  koyulmuş  gibiydik  çoktan.
Konya ovası gibi çehren  ilk kez kırışmıştı.
Şefkatten yoksundu bakışların.
Kutuplar  kadar buz  kesmiş  bir ifadeyle.
Bitsin  dedin bitti.

O günden  sonra,
Söz verdim kendime.
Bir daha değil  kimseyi  sen gibi sevmek.
Seni bile eskisi  kadar sevmeyeceğim dedim.
Öyle  bir  aşksın  ki yalancı  çıkardın  seveni.
Ve ben el üstünde  tuttum üzeni.
Değiştirmek  mümkün  olsaydı  keşke bu düzeni.
Mümkün  değil ya ona yanarım.

Oysa  yürüdüğüm  yolda sen ol istedim hep yanımda.
Kolum  kanadım sen ol.
Seninle varayım  aşkın  erişilmez  tadına.
Mutluluğa  çıksın  sana çıkan  her yol.
Aydınlık  günler adım mesafesinde  olsun.
Yıldızları  ağırlamak  için uğrasın  şehrimize karanlık.
Kalbi  lügatıma  göre huzursun.
Seninle mümkün  bahtiyarlık.
Hiç  uğramaz  sanıyordum bize ayrılık.
Olmadı işte tadına  varamadık  mutluluğun.
Elin  elimde  hayata meydan okuyacaktık.
Cehennem azabı  sanki yokluğun.
Her ne ise beni sana yabancı  kılan.
Hayatta hiç pişmanlık  yaşama tek dileğim.
İki  cihanda iflah  olmasa da kalp kıran.
Sana hüzün  hiç uğramasın meleğim.