Kendin İçin Yaşa

Yağmur  yağsın  istiyorum  serin yaz aylarında. Parmak uçlarında gezeyim. Bir serçeyi  ürkütmeden. Girmeden  kanına  bakir  yılların. Güneşle olduğu  kadar yağmurla  da hasbihal  edeyim. Zerre aldırmadan sele. Atayım  kendimi  dışarıya. Kimsecikler  olmasın dışarıda. Şükür  diyeyim  yaşadığım  her şey için. Yaşanacakların neler getireceğini  bilmeden. Daha önce hiç uğramadığım  sokaklarda, daha önce hiç beklemediğim  duraklarda bekleyeyim  güzel günleri. Bir gün gerçekten  geleceğine  inanarak...

İçimde tekin olmayan duygularımdan emin olmak adına. Özgürlüğe cesur adımlar atsam. Kim ne demiş aldırmadan. Kendi bildiğimi  okusam. Bu kadar zor mu kendisi olması bir insanın...

Sahi bir  daha dünyaya  gelme şansımız  yokken. Bir başkası uğruna vazgeçmek  emellerinden  ne kadar doğru? Bir sabah vakti evinde ölü  bulunsan. Kim üzülür senin için. Annen, baban, kardeşlerin, eşin  ve çocukların... Veya en fazla güzel bir iki dost. Var mı  ötesi?

Madem ki hiçbir şey için hayatını  karartmaya  değmez. Öyleyse ömrünün geri kalanını  kendin  için yaşa. Bir şans  ver  kendine. Ne kadar kötü hatıralar  varsa bir kenara bırakıp, yeni bir başlangıç  yap.  Bir kitabın  ilk sayfası  gibi sıcak ve neyi getireceği merakı  içinde  geçsin artık günlerin. Bir de bu pencereden  bak hayata. Gerçekten  de kötü bir yer mi dünya? Yoksa kendi koyduğumuz  tabular  yüzünden  mi bulamıyoruz huzuru? Haydi  bugün geriye kalan hayatının  ilk günü. Belki de sonuncusu. Yaşa içinde kalan ne varsa. Bir kez de kendin için yaşa...