Yüzü Suyu Hürmetine Rahmetin...

Şehrin tarhında büyüyen yakamoz,

Gölgelerin de ittifakı hani;

Senli benli cümle kuramından çok ırak;

Sahipsizliğin diğer adı

Yine benliğin yoklukla imtihanı.

Hayli nazenin bir iç yangın,

Ilgatların göğünde,

Saf âşık terennümü konmuşken

Gölgelerin bağrına:

Yitip gitmeler de olmasa ah, olmasa…

Yansız feryadı Tanrı’nın:

Debdebeli bir hüzün,

Törelerin hengâmesinde

En görgüsüz ve gönülsüz zevce

Bir çocuk gelin nidasında ısrarlı

Sair lehçe sair ahvalin de gün görmemiş ahkâmı:

Veryansın, kader, keder… demli her biri

Tekerrür eden cahil zihinler:

Şimdi durmalı yolun en başında,

Mihrabı yerinde bir kadın edasıyla

O ayrık otu yine gölgelenmiş mutluluğun;

O dip sancısı adeta.

Elem yüklü bulutun… dur, sen de dur,

Demelerin nizamı

Anlık bir serzeniş:

Belki’lerin miadı dolmaya az kala;

Yaş’a yüklü onca yası da arkada bırakmak adına…

Zannına söylem;

Dününe özlem olmalı yine yüreğin fıtratı:

Kabul görmüş genel geçer onca kaideyi

Islatıp da getirmişken ortasına gönül dergâhının:

Meziyeti bir busede beliren gönül sazının

En suskun şarkısı.

Yine kıyamda benlik;

Duaların vakıf olduğu dirliği sahiplenmek adına;

Af eyle Rabbim tüm günahlarımı,

Diyen müminlerin hatırına;

Elemi yıktım bu gece

Ama hüznü uyutmadım bil ki;

Hele ki zamanla yürek arasına girmemişken nifak;

Yüzü suyu hürmetine rahmetin.

İşte yine bir arada gönül ve huzur;

Deminde aşkın,

Varmaya ant içtiği her Müslüman’ın;

Sabır eşiğinde nice şükür;

Tevekkülüme sahip çıkmanın erdemiyle;

Hoş geldin mübarek Ramazan.