Umut

Bu sefer kağıdı, kalemi minik bir kadının anne olma savaşını anlatmak için kuşandım. Kadın doğurgan ama, şu kara toprak var ya yeri geldiğinde çoraklaşıveriyor. Siz yağmur duasına çıktınız mı taa dağların zirvesine, bulutlara yakardınız mı şöyle adam akıllı gökten boşanırcasına bereket yağsın diye. Siz toprağın altına koydunuz mu bebelerinizi uyusun diye. Sonra okşamaya gittiniz mi, kara toprağı avuçladınız mı hırsla, sevdiniz mi adı yazılı o taşı, emanet ettiniz mi ananenin kollarına, üstüne çiçekler ektiniz mi büyüsün diye.

Sekiz yıl içinde altı gebelik, okşadınız mı karnınızı hiç doğmamışlara, sonra doğan bebeler için hastaneyi mekan tuttunuz mu, sabahladınız mı başında yaşasın diye. Ellerinizle yıkadınız mı cansız bedenini "eve geldik kızım" diyerek. Ceylan gözlüm diyerek tek kalan anısı resmine baktınız mı uzun uzun.

İşte ben şahit oldum bu kısa boylu, dev kadının yaşadıklarına. O aş erirken çilek oldu., bir erik ağacı, çağla oldu ve şimdi bu azmin meyvası yarın doğacak. Duyduk duymadık demeyin Umut geliyor heheyy.

H. Çiğdem Deniz