Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
(0 oy)

Sene 1993

Sene 1993


Engin, en son tren yolculuğunu 1993 yılında yaptığını gülümseyerek söyledi. Tam o sırada tren hareket etti. Bizi kaynım ve oğlu Umut arabayla istasyona bırakmışlardı. Araba park etme meselesinin ne büyük bir sorun olduğunu sana kim bilir kaçıncı kez anlatmıştım. Bu yüzden bizi öpücüklerle, el sallayarak uğurlama fırsatları olmadı. Açıkçası, beklentilerimin bir kez daha yerle bir olduğu anlardan birini yaşıyordum. Olsun... Söylenen o küçücük söz, içime ağır bir darbe indirmişti. Yine de kendi kendime, olsun, diyordum.


Engin, trenin her ayrıntısını dikkatle inceliyor, karşılaştığı her yeniliğe şaşırıyor, bu şaşkınlığının ardından da yüce devletine şükretmeyi ihmal etmiyordu(!) Benimse zihnim çoktan başka bir zamana, Tatvan günlerine doğru yol almıştı. Geçmişin içine kocaman, tırtıklı bir taş gibi yuvarlanıp gidiyordum. Yoksa bu benzetmeyi biraz daha mı abartmalıydım? Kendimi bir çığ gibi uçurumdan aşağıya bırakılmış mı hissetmiştim?


O yıllarda Balıkesir'den otobüsle hareket etmiştik. Dönüş yolculuğumuzda aktarma yaparak Elazığ'dan Tatvan'a doğru ilerliyorduk. Samet henüz üç yaşlarındaydı. Bir tren yolculuğunun, yıllar sonra insanı alıp nerelere götürebileceğini o an yeniden anlıyordum.


Çocukluk yıllarımda çok mu kovboy filmi izlemiştim, yoksa o günlerin belleğime kazıdığı korkular mıydı bunlar? 1993 yılıydı. Doğu Anadolu'da terörün gölgesi demiryollarına kadar uzanmıştı. Daha bir yıl önce, 1992'de Muş-Elazığ seferini yapan yolcu trenine düzenlenen silahlı ve roketatarlı saldırıda iki makinist hayatını kaybetmiş, 45 kişi yaralanmıştı. 1993 yılının temmuz ayında ise Elazığ-Tatvan hattındaki yolcu seferleri güvenlik gerekçesiyle durdurulmuştu. Demek ki korkularımızın elle tutulur, gözle görülür bir karşılığı vardı.


Yol boyunca insanın zihninden türlü ihtimaller geçiyordu. Her an bir yamacın ardından, bir köprünün üzerinden trene atlayacak insanlar çıkabilir; silahlarıyla, bombalarıyla ölüm bir anda burnumuzun dibinde bitebilirdi. Yolculuk dediğin, yalnızca bir yerden başka bir yere gitmek değildi artık; insanın korkularıyla da aynı vagonda seyahat etmesiydi.


Peki, o günlerde oğlumun oyunları nelerdi? Samet henüz üç yaşlarındaydı. O, çocukluğunun oyunlarına dalarken ben anneliğin bütün kaygılarıyla yol alıyordum. Şimdi yıllar sonra yeniden tren yolculuğundayım. Engin bugünün trenini inceliyor, ben ise belleğimin raylarında 1993'e doğru gidiyorum.


H. Çiğdem Deniz 

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 0
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Sene 1993

çitlembik çitlembik