Rayların Üzerinde Bir Hafıza Yolculuğu
Rayların Üzerinde Bir Hafıza Yolculuğu
18 Kasım 2026
Günaydın sevgili günlük...
Telefonumun tatlı melodisiyle gözlerimi güne açıyorum. Engin de ister istemez uyanıyor. Yatağımın yanı başındaki ceviz rengindeki sehpada duran göz damlamı kendisinden rica ediyorum. Gözlerime pıt pıt birer damla damlatıyorum, ardından birkaç kez kırpıştırıyorum. Teşekkür edip damlayı yeniden yerine koymasını istiyorum. Başucumdaki su şişesinden birkaç yudum su içiyorum. Su kurbağası mı desem, sünger mi, kelimelerine yakışır biçimde suyu adeta içime çekiyorum. Bir buçuk litrelik şişe bitmiş, iki küçük şişeden biri de bitmek üzereydi.
Yavaşça kapıyı açıp merdivenlerden aşağıya doğru süzülüyorum. Banyodan sesler geliyor. Samet uyanmış, derse gitmek için hazırlanıyor. Elimde yeni kitabım ve telefonum var. İkisini çekyata bırakıyorum. Sonra gözlerim Kezban'ı arıyor. Ortalarda görünmüyor bizim hınzır. Hangi deliğe girdin, diye söyleniyorum. Dünkü ısırığını da unutmuş değilim. Ben de seni mi ısırsam? Iyy, yok yok, başka bir yol bulmalı!
Biraz sonra zihnim, son tren yolculuğumuza dönüyor. Sana daha önce sözünü ettiğim bu yolculuk sırasında termosa doldurduğum çayı porselen fincanlara doldurup keyifle yudumlamıştık. Daha önceki Eskişehir gezimizde de Leydi Em'le Kıbrıs'tan aldığım aynı fincanlarda çayımızı içmiştik. Yanıma gül böreği, kek ve birkaç çeşit meyve de almıştım. Trende kendimize küçük bir piknik sofrası kurmuştuk. Engin'in oldukça hoşuna gitmişti bu yolculuk ikramı. Biraz mızmızlandıysa da bunu dile getirdiğimde hiç kabul etmedi. Ne var ki ben Karakaşlım'ın sıkıldığını anlamıştım. İnsan bazen karşısındakinin söylediklerinden çok, söylemediklerini okuyor.
Tren yolculuğunun tadını çıkarırken zihnim ister istemez daha eski bir yolculuğa uzanıyor. Bir zamanlar demir ağlarla örülüyordu bu ülke. İlk rayların döşendiği yıllardan Cumhuriyet'in demiryolu hamlesine, oradan Doğu Anadolu'nun sarp coğrafyasına uzanan uzun bir hikâyeydi bu. Elazığ'dan Tatvan'a uzanan demiryolu hattı 1964 yılında tamamlanmıştı. Yıllar içinde nice insanı, nice hikâyeyi birbirine bağlayan o raylar, benim belleğimde bambaşka bir anlam taşıyordu. Çünkü benim için artık iki şehri birbirine bağlayan demir yollarından ibaret değildi. Bir yanında korkularım, diğer yanında anneliğim, ortasında ise henüz üç yaşındaki oğlumun çocukluğu vardı.
Bu hatıraları kaleme aldıktan sonra yazımı koromuzdaki kadınların oluşturduğu WhatsApp grubumuz Çıtır Kızlar'da da paylaştım. Bir süre sonra Müzehher'den bir yorum geldi. Kendisi öğretmen. Aramızda kelimelerle kurulmuş, kendine özgü, özel bir iletişim var. Yazdıklarımı yalnızca okumuyor, çoğu zaman kendi hayatından bir kapı aralayarak karşılık veriyor.
Şöyle yazmıştı:
“Çiğdem'ciğim, 1992-1993 yılında Bitlis'te görevliydim. İki yaşındaki kızımı babaannesine ve babasına bırakıp gitmiştim. O yıllarda otobüsle yolculuk yaparken o yollardan geçerken yaşadığım korkuyu, endişeyi hatırladım. Yazın benim için ayrı bir önemi var bu yüzden. Yine çok güzel bir yazı olmuş.”
Müzehher'in satırlarını okurken bir kez daha anladım ki bazı yıllar yalnızca takvim yapraklarında kalmıyor. Aynı coğrafyada, birbirinden habersiz yaşayan insanların belleğine benzer korkular, benzer özlemler bırakıyor. Ben üç yaşındaki oğlumla tren yolculuğunun hatırasına dönmüştüm; o ise iki yaşındaki kızını geride bırakıp görev yaptığı Bitlis yollarına... Yıllar sonra bir WhatsApp grubunda iki kadının anıları birbirine dokunuyordu.
Benim trenim, Müzehher'in otobüsü... Aynı yılların iki ayrı yolculuğu, aynı annelik endişesi. Demek ki bazı yolculuklar yalnızca gidilen yerlerde değil, insanın içinde de iz bırakıyor. Aradan yıllar geçse de o yollar, o korkular ve geride bırakılan çocukların özlemi unutulmuyor.
H. Çiğdem Deniz
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu