Sessiz Veda

Sessiz Veda

Sessizce çekip gitmişsin

Ayakuçlarına basarak

Kapıyı bile kapatmadan

Veda bile etmeden

Oysa bir helallik dileseydik birbirimize

Göz hakkı vardı

Söz hakkı vardı

Kim bilir neler düşünüyordun giderken

Kimin için sıkmıştın yumruklarını

Belki de “gidiyorum” desen

Fırtınalar kopacaktı dilinden

Yakıp kavuracaktı düştüğü her yeri kelimelerin

Susmayı tercih edişin asaletinden belki de

Sen sükût dilini iyi bilirsin

Onunla konuşur

Onunla anlaşırsın

Sükûtun suskunluk değil

Bir isyandı bana

Duyabilseydim

Sessizce çekip gitmişsin

Masamın üzerinde bir gül dalı

Dikenleri budanmış

Bom boş bir kâğıt

Kâğıttın üzerinde sararmış bir damla gözyaşı

Okuyorum mesajını

Gözyaşım gözyaşına karışıyor

Çınlıyor sükûtun dehlizlerinde feryadım

Sesimin yankısı patlatıyor kulaklarımı

Bir hıçkırık denizinde boğuluyor kelimelerim

Sonra perdeler aralanıyor

Kalbime doğuyor anlamı simgelerin

Demek öfkeni bastırdın da içine

Bana mutluluklar diliyorsun öyle mi?

Dikenleri alınmış gül dalının anlamı buydu ha…

Kuruyan gözyaşın ise

Mecburen gidiyorum demekti öyle mi?

Seni iyi tanırım ben

Sen kavganı eder

Yakar, yıkar

Diyeceğini der

Sonra çekip giderdin

Artık gerek yok mu diyorsun

Ya da çaresizliğimi görüp

Acıdığından mı bu sessiz gidişin

Ben de üç beş kelam etmek isterdim oysa

En azından uğurlardım seni

Ardından şiirler dökerdim yollarına

Ağıtlar yakardım yürek yakan

En azından ağlardım

Artık olan olmuş

Belki böylesi hayırlıdır diyelim

Hoşça kal sen yine de

Yolun güllerle dolsun

Hani adettendir

Hakkını helal et

Benim hakkım varsa helal olsun