Aşk Kaleminden

En sonundan  başlıyorum  kitabın bir de hayatın

Görenler  beni  pekte  iyi  durmuyor dese de

Başlıyorum  dualarımın da en sonundan

Seyre dalıyorum  hayretimin her gün daha da artığı kainata

Sırları  dökülüyor  sanki avuçlarıma  duaların

 

Günü birlik sevmelerin  sıtması mı oldu bu çağ

Damlasın aşk kaleminden  kitabıma  şebnemler

Yürek bir defa  vurunca  toparlanır  dağınık düşünceler

                                   Kıymet bilenim der durur sevdam dudağı                                              Merdivenlerin  sayıları  utanır yar ayağı değmezse

 

Vakti geçti, külhanbeyi  naraları  atmanın

Saati  uykuya göre ayarlıyor  bir adam

Sabahı da sevdanın  inceden gülüşüne

Ayıklayıp duruyorum  kem gözlerin bakışını

Birde sarıp sarmalayan  bakışlarını

 

Konuşurum  beni  dinleyen bir taş yada bir ağaçla

Gülüşürüm  masmavi  gökyüzü  ve denizle

Sarılırım beni sarıp sarmalayan  rüzgarla

Dokunmaya  kıyılmaz bazen bir gül dalında

Konuşurum  yüreğime  her vakit  şifa veren ayetlerle

 

 

Gece  sessiz mi  sessiz

Bir hışırtı belki ayak sesi belki de bir yürek sesi

Yumulu  durur  bir gül sabahı beklemekte açmak için

Yumulu  durur eller  secdeleri beklemekte

Yaratanı unutmamış ise kul

 

Sevmelerin  sıtma nöbeti tutar kelimeler endişeli

Sakınır durur  bulaşmasın lekeli sözler dilaya     

Uzak yerlerin  kasveti hep iğneler durur yüreği

Baktım nidakârlar hep geç kaldılar

Baktım  geç kaldılar bir gülün kıyamına…

 

müslüm  tekaltun