Vuslat Günlükleri Final

Her şeyi gözlerine bıraktım

Biliyorum ışıklar sarılamazdı düşlerimize

Uğraştım

Gri sözcükleri alnından vurup

Az daha geceyi

Gündüze ulaştıracaktım…

Bırak

Sıfatlarıyla eskiyen zamanlarda

Kurşuni hatıralar kanatarak

Nasıl olsa sırrını yutuyor dünya

Avuçlarında eskiyen çizgiler

Kalıyor kala kala…

Eskilerin birlikte söylediği türkülerden geçiyorum

Geceleri hohluyoruz durmadan

Nefesimiz camlarda buğu

Sobelemeyi unutmadan

Ne zaman saklambaç oynamaya

Ne zaman ebe olmaya küstük

Ve ne zaman unuttuk birlikte ağlamayı…

Sen yamaçlarına karlar dökülmüş dağlarda

Şiirlere ilham olup yağarken

El kaldırdım bilmediğim bütün sorulara

Erguvan renginde gülümsedi sabah

İçimde bir çocuk köşe bucak koşuştu

Bildiğin köşe kapmaca oynadık zamanla…

Biliyorum

Terzilik düşleri yamadım günlerce

Elimde eğreti umutlar

Sökükleri zor tutan iplik

Bilmeceler türetiyor aklım

Hiç birini bilemiyorum

Ben terzi değilim ki…

Aklım sıra yalnızlığa meydan okuyordum

Menziline ulaşamayan hayalleri sarıp sarmalayarak

Körebe koşturduk sokaklarda

Çocukluğumun aydınlığını çiğnerken postallar

İçinden geçiyordum karanlığın

Işığa âşık olarak…

Derdim ışık olmak karanlığa

Kimsenin kurmadığı bir hayatın

Gözlerine işlenerek

Parmaklarımda paslı birkaç kelime

Aralığa dem vuruyoruz

Artık içimden çıkarıp attım umutsuzluğu

Her şeye gülümseyerek…

Akşama  vuruyor gün

Perdeleri kapatıyorum bütün mahalleye

Parmaklarıma bir şiir üşüşüyor

Ve ben yılmadan

Yorulmadan

Mısra mısra

Aşka

D/üşüyorum…

Âdem Efiloğlu