Can Sızım

ışıklar kör
geceler cellat
içim kış

ellerinde bir avuç güneşle gel
seni üşüyorum tenimin sancısında

kuşatırken sokakları gölgeler
kül rengi papatyalar çöker şehrin gözlerine
ve usulca kentin uğultusuna karışır sensizlik

yine,
yeniden ne yana dönsem sana çarparım

gülüşüne dem çektiğim yar
can/sızım,
kokun içimde kurşun

hangi namluya sürdüler seni
kaç adımdı yokluğun

bil ki
gittiğin uzaktayım

bil ki
gittiğim hiçbir sürgün alışamadı yokluğuna...

ilhanaşıcıaralıkikibinonüç