Sesinde Ağarsın Sabahlarım

Seviyorum…
Ne yapayım?
Adından başka kelam etmiyor dilim,
Ne yapabilirim?
Susuyorum;seviyorum!

Şahrudla Seyduna’dan farksız bu halimiz,
Sen gökyüzü gelini Şahrud,
Ben yeryüzü cehennemi Seyduna.
Doğrularımızı başkalarının yanlışlarında sınarız.
Bulutlar bize ağlar, Van Gölü ikimiz için donar.
Ararat olsam göğün mavisini yırtıp geçen,
Beyazımı kefen eder saklarım gölgemizi.
Her gece yarısı birbirimizi öldürürüz yalnızca,
Ötanazi sus-pus olur bizim cinayetlerimiz duyulduğunda.
İklimler siyahi giyinir seni gördüğümde,
Kahveler içilmez olur;
Yüreğim gözlerinde boğulduğunda.
Adından başka sual etmiyor dilim,
Ne yapayım?

Ey sevgili…
Öteki yüzüsün sen ay ve güneşin!
Kızgın korlar bile üşür,
Senin sıcaklığını gördüğünde.
Ötüken’ de bir Türk sultanısın,
Yüreğimin paçavralarını yerle bir eden.
Orhan Gazi’nin Holorifa’ sı ,
Nilüfer Hatunsun Bursa yeşilinde tattığım.
Esarete doyduğum yıllarda bir acemi,
Özlediğim güney rüzgarım benim.
Sefalette yokluk aranır mı söyle bana?
Seni buldum ya…
Artık savurmasın bedenimi söyle rüzgara!
Adından gayrı söz etmiyor yüreğim,
Ne yapayım?

Sensin aslında…
Şehrimin tüm sokak lambaları!
Yalnız bana yanmak istiyor gözlerin.
Oysa ne yazık!
Kapı eşiği daha talihli bedenimden.
Yutkunmalarımın vehameti,
Ey gülle dikeni kıskandıran.
Yangına türkü yakmalı şimdi.
Fecrin kızıllığı halt etmiş yanında
Kul Rabbini anmadan oturmaz lokmaları saymaya,
Yüreğim sana doymazsa,
Toprak yoldaş olur mu ölüme kandığımda?
Fırtınalar çekilmekte yorgun bedenimden,
Uzansın ömrümce yağmur soygunu ellerin.
Günü, güneşi…
Şehrinin bensizliğini anlat bana ey sevgili!
Ömrümce sana asla doymayacak yüreğim,
Ne yapayım?
…seviyorum…

toprak

‘’bir defa vurulana, bin defa ölmek dokunmaz…’’