Ezber Bozanım

ezber bozanım

bu gecede 

kuraklık demindeyim

bir damlacık ta olsa kondur bir çiy tanesi dudağıma…

bilirsin ki

aşk mabedindeki katıksız ayinlerde

giyinmeyi hiç bilmez faili iksir dudaklarım

geceye ektiğim tüm düşler boy verse de

adını bile bilmediğim tenlerde ağlıyor geçmişim

aylardan

griye çalan bir pembe

günlerden kesik bir kırmızı

ve son kez de olsa öp beni ölümüne

ben ki

yankısının koynunda bir dağım

sisli bakışlarımda gizlidir gözyaşlarım

rüzgarlarımda dillenir kekik kokulu yaban türkülerim

kardelenler kar bilir nefesimi

ve ben güneşe inat

seni hep zirvemde kendime saklarım

aylardan

ayazında bir kış

günlerden çatık kaşlı bir ayrılık  

ve son kez de olsa kefen ol sar beni ölümüne

boyası dökülmüş bir maskenin içinde sabahlıyor gözlerim

boynumda terk edilmiş bir yılan derisi

ellerimde şafak kırıntıları

ve t/uzaklarımda çok ça sen

aylardan Babam

günler ki hep Annem

ve sen

ağrıyan sol yanım

derinliğinde  kaybolanım

ezber bozanım

seni

hesapsızca

ölesiye sevmenin adı bir günahsa

bağışla bu kulunu Tanrım

bağışla ki

ateşlerinde yanmaya geliyorum…

ilhanaşıcıkasımikibinonbeş