Yavaş Yavaş Ölüyorum

Dümdüz bir yerdeyim
Oraya evler kurmuşlar
Acılar ve hüzünler kurmuşlar
Bulutu var göğünde
Ve ben;
Bir ağaç altında
Akşam olurken
Kendimi tanımaya çalışıyorum
Düşünüyorum,
İnsanım,
Öyle ise acı çekiyorum.

Bedenim ''burada'' dolaşmakta
Ruhum bilmem kimin elinde
Şimdi dışarıdan düşünüyorum bunları
Feryatları göğe yükselen çocuklarıyla
El ele tutuşup
Koşuyorum...

Boğazına kadar günaha batmış
Bir insan bedeniyle koşuyorum.

Ufuk kan kırmızı oluyor
Arkama bakmıyorum bile
Zincir sesleri duyuyorum
Ölüyorum,
Ölüyorum,
Ölüyorum.

Yavaş yavaş tükeniyorum...