Uçurum

Geldim sonunda, uçurumun kenarına.

Bir adım kadar yakın sonsuzluk,

Bir çığlık kadar acı,

Bir o kadar vurdumduymaz,

Ölümün soğuk yüzü.

Başladığını bilmediğim bu ömrün,

Bittiğini görme noktasındayım.

Geldim sonunda, uçurumun kenarına.

Çocukluğumu büyütmeden bıraktım yıllara,

Oyuncaklarımı ararken,

Oyuncak olmuşum hayata.

Bir kırık tahta arabam vardı,

Sen kokan sokaklarda oynadığım.

Şimdi ise bir kırık kalp,

Kimin oynadığı belli olmayan.

Şansım olmadı ey hayat senden yana,

Ben peşine koştukça,

Sen savurdun beni dört bir yana.

Şimdi ağlasam ne fayda,

Zehir panzehir olsa yok deva,

Bir tek adım kalsın,

Benden sana, unutmayanlara…

Geldim sonunda, uçurumun kenarına,

Aklımda hala son gülüşün,

Son bakışın, son gidişin,

Son bakışta yüz çevirişin.

Benden sana hatıra kalsın,

Bu yalnız, bu kalbi kırık gidişim,

Dilim fayda etmez ne söylesem,

Gönül kabul etmez sensiz gülsem,

Ayağım tutulur sensizliğe gitsem,

İçimi kavuran bu acıyla,

Ben ne yapsam ne eylesem,

Sen kokan bu şehirden ve kendimden,

Kaçarcasına sessizce çekip gitsem.

Geldim sonunda, uçurumun kenarına,

Belki senden kaçmak bu adım,

Çekip gitmek düşlerinden,

Belki unutmak, unutturmak…

Bir daha anmamacasına.

Silinmek bütün hatıralardan,

Düşmek ansızın hayat sahnesinden,

Ve onun yüreğinden.

Son oyunundu ey hayat bu oynadığın,

İşte gidiyorum senden,

Dönüşü olmayan yollar,

Pişmanlık kokan baharlar,

Yalancı bir gençlik…

Sahte bir aldanıştı benimkisi,

Şimdi bomboş sokaklar gibi her şey gözümde,

Ne bir ümit, ne bir hayal senden yana

Bırakıyorum hepsini,

Senin beni bıraktığın gibi

Hayatın ortasına…

https://www.youtube.com/watch?v=XQUEBvxLxS8