Münferit Hece

Karan kar’ın yasıyım iziyim:

Menşei ölüm olan reçine bir sevda

İçinde eğik küpeştesi özlemin

Derinlerde külfet

Sığlarda illet bir yalnızlık.

Fıtratın adabına uygun olmalı oysa

Ne dünün yüzü suyu hürmetine ne de…

Diyezlerin tehdit ettiği bir ikilem

İçindeki aşka icabet

Bir deyişin teyakkuzu

Kapalı perdelerin temaşa ettiği o gizem:

Korkutucu imgelere sarılıp,

Hezeyan batağına saplanmış bir kelaynak kuşu

İçimlik yâd edip

Ömürlük bağlanmış basiret.

Kuluçkada acılar şimdi:

Ha doğacak ha ölecek.

Rahminde evrenin

Bir kayıt kadar aşikâr

Kayda değer değil oysa

Kiminde kin çok manidar.

Düşüp yola beyit beyit

Garez bildiğin bir yetim cümleyi sineye çekip…

Unutulmak ufkunda aşkın

Kanında dolaşan rahmeti tensiye eden

İblisin şirret soğuk iklimi.

Akla zarar neyden çıkıp da yola

Cehennemin penceresinde büyüyen nefretin

Karakaşına esefle dokunmak ve uzaklaşmak

Boynunun borcu bunca mazlumla dolu güzergâhın

Tali yollarında kala kalmış

Zanla mahşerle biteviye hasbıhal içinde

Kararsız bir tufan süregelen;

Sür git hezeyan;

Deşifre edilesi bir matem

Konuşlu olduğun bunca iklim bunca neferin

Ayak izi.

Doluşup yüreğe

Kambersiz düğüne tezat

Yalnızlığın izafi haritası

Kayıpların mealinde yorgun;

Yorgunluğun koynunda unutulmuş;

Mabedi benliğin kekremsi haset

Bazen hasret yüklü

Bazen elem

Bazen içindeki zikir buyur ettiğin

Göğün bekçisi.

Zaman bekçisi yalarken içini düşlerin

Kumpasın lanetine tutsak

Hatmettiğin bunca duyguyu

Ziyan ettiğin

Günbegün boykotu haznende

Dokusu eprimiş yalın fıtrat

Bazen’le uyuyup

Sonsuzluğa uyandığın

Tabanı aşınmış bir metanet olsa da

Yüreğin zikri

Zaafların tecellisi her münferit hece

Sayıklarken aşk, aşk diye diye…