Dua

Adam gibi yaşamadıksa hayatı

Ölüm neylesin ki bu eğreti bedeni…

Acizliğim kadar insanım,

Bilirim

Açılan avuçları katında tanıdığını

Yüreksizlerin bile sana adandığını

Yoklukların varoluşuna yağdırdığın rahmetini

Toprak sürülmüş parmaklarımla

Hasat vaktine ürün toplar ellerim

Yedi kat arştan süzülen merhametin

Rahman sıfatını giyindirir âleme

Âlem sana pervane olurda

Uzanır ardına kadar açtığın dergâhına

Ne söylesem eksik kalır kudretine

Eğilen başımdan

Yalvaran dudaklarımdan anla…

Boynu batıdan doğuya bükük

Kuzeyden güneye yıkık

Mahcup bir edanın ayak izlerinde

Tövbe niyetiyle sana yakarışta

Mağfiret kapılarında nöbetçiyim

Al kulunu eşiğinden içeri

Rahman sıfatının tecellisiyle

Affeyle…

Âdem Efiloğlu