Var Mı

Kilimin var mı gönül gibi yere sermeye?

Oturup bir sevdiğinle muhabbet etmeye

İpek halılarda oturmuşsun ne eder fayda

Var mı yanında oturan bir garip gülümseye

Var mı bir fakir sofranda seninle aş yemeye

Bir garip ne hoş olur senin gibi gülünce

Ne zor olur bir sevdiğin aniden ölünce

Elden ne gelir fani dünyadır alıp gidince

İnsan kendini bilir ölüm anı gelince

Var mı bir güzel gönlünde seninle gülümseye

Kimi dinlemez dinleyeni de kendi yorar

Alır eliyle edebi adabı utanmadan da soyar

Vakitli vakitsiz sırları alır ortaya koyar

Dayak kâr etmez vurdukça vurun der hiç doymaz

Ver mı bir garip kapında seninle yürüye

Aydınlık gün gibidir karanlıklar gizleyemez

Laftan sözden anlamaza söyleme gülümsemez

Gönül bu kırma kırılırsa mimarı yok gelemez

Zalim bu cehennemi kazanır sanır ölüm gelmez

Var mı mahallende bir zalim sözünle çürüye

Gülveren ’im ölümdür alır götürür kalan gönüldür

Gönül aşkla sevince hakka varmak için sevdiği ölümdür

Bir tatlı söz muhabbetle bakış gönülden güldürür

Sanmayın yazdım ben giderken götüreceğim yazdıklarımı

Götüreceğim bilin ki muhabbet ile sizdeki gülüştür

Var mı yerken sofranda fakirle yiyeceğin sütlü Nuriye

Mehmet Aluç – Âşık Gülveren