Hep Bir Son Var

Herkes kaderine mütevelli

Kimi suçundan

Kimi saçından dertli

Ve  hep  denize akıyor  dereler

Yani

Anlayacağın

Son/u  belli…

Biliyorsun

Aynalar  gerçeği yansıtmakta her an

İyi bak!

Yalan değil  gördüğün

Gördüklerin boğazında

Ya düğüm

Ya düğün…

Akşamlara düştüğünde gölgen

Gir içre giz odalarının

Peşinde dönüyor  dünya

Pandora kutusu gibi yarınlar

Güneş geceye vedada

Akşamlar  sabaha hasret

Kıyamet bekler kavuşmaya…

Ağla/ma ..

Sana mı aittir o gözyaşları

Emanet mi Hüda’dan

Ağlasam şimdi yollarına

Vesikası kesili  ömrüme idam fermanı çıksa

Fukara yüreğimin  her şeyi  yoluna sebil

Sahi  duysaydın sızılarımı

Kaç fersah uzaktan uzanırdı ellerin.

Bastığın yerde çıkar ayak izin

Haktan verilmiş belli kurudur tuzun

Sesimde ki hıçkırıklarım hep bana hazin

Ilık baharları andırır nefesin

Ve aldığın her nefes yanına kar

Son ana kadar

Her zaman göreceksin

Hep bir son var…

Âdem Efiloğlu