Dikiş Tutmayan Bir Yürek

Kıtası olmayan bir yolculuk,

İçre dönük yüzünde elem’in

Külbastı hatıralar gecenin yarısı:

Yarım olmuş hadiseler, hep yarım

Yarınlarda iz sürerken, soruyoruz da hep:

Nerede kaldı diğer yarım?

Aşkın minvalinde dikiş tutmayan yürek;

Her söküğünde sokulgan bir kuş misali

Başımı dayarken göğsüne yorgunluğun

Hani olur da; okşar başımı titrek elleriyle.

Çözüldüğüm hece hece

Oysaki yeni örmüştüm beyitleri

Kırmız tokamda hep cahil cümleler saklı:

Sıradan geçerken dünüm

Nerede mi bu muhafız alayı, dercesine

Somurtuk bir güneşten bile alacaklı

Fani ve Tanrı.

Çeperinde ümitsizliğin,

Ayıla bayıla sevmeyi kim bilir hangi mevsim

Diledi?

Beyazın yuvası kışın doğası kar’ı ve aşkı

İçselleştiren doğasında yüreğin

Varsa yoksa düş pazarı

Şimdiden geleceğini vurgulayan bahar’ın doğası.

Ah’lar dolu madem çığlıklarda;

Yokluk ise hep var.

Zaman tepe taklak

Aşk bu, azizim:

Akla zarar.

Zamanı uyutsak kime ne?

Kime ne, vurulsak tek seferde birbirimize?

Sonrası bırak kalsın, dercesine

Atıl duygular körpe aşkın ilahı;

Savruk notalar başlatmadı mı çoktan

Bu yangını?

Görüp göreceğiz ne ki, demeden

Miadı da dolmadan sükûnun

Hangi ara daldık gittik ufkun arka penceresine?

Uyumayı kar saydık hani;

Gündüz gözüyle gördüğümüz her düş’te

Savrulduk nidalar solarken

Sevdik güneş batıp batıp doğarken;

Yoksa çok mu geç kaldık bu aşka?

Naz makamından geçtik peyderpey

Niyaz makamında tutuklu kaldığımız kadar

Solmaya ant içen kararsız güneşin edasında

Sonlanmadan cihan,

Öykündüğümüz her şiir bize Huda’dan armağan.