Yetim Olmayı Ben Dilemedim

Küskünlüğümü bağışla, Tanrım:

Yetemediğim dağlarda uluyan kurtlara

İsyanımı da.

Ne ketum varlığım ne de yalanım var:

Aşkın asasında tutuşan yüreğim kadarım:

Azıcık yorgun ve küskün ama kendine;

Yoldan çıkmayan bir külfet olsa da alnımın teri

Haysiyetle yaşadığım kadar kefilim kendime.

Öğüt veren kıstaslarda

Ezilip büzülmeden hayatın meşakkatli yollarında

Ne bir övünç vesilesi varlığım

Ne de acılarımı tuza b/andığım.

Şimdi kopacak kıyameti, sonlandırmadan zaman

Korktuğum elbette koca bir yalan

Ve manifestosu bağışıklık sistemimde

Çöken dirayetimin de tutarken yasını

Şafağın al’ında ve canım bayrağımın

Muteber bir ölü olmak elbette kaçınılmaz

Ve onanmaz yürekte feri sönen umudun da

Düşmezken yakasından her niyazımın

Açık ara farkla geride kaldım ben, Tanrım.

Ne m/eziyetlerim

Ne de ergen coşkum

Fazlasıyla hüzünbaz bir kelamla

Ar bildiğim tüm doğrularım.

Yanılgıya düşen pervazında

İçimi boğan o deli poyrazın tutuklusuyum

Ve aşkın ve hicabın.

Tümseklerde düşkün yetilerim

Yetim olmayı asla ben dilemedim.