Solumdan Başladım Solmaya

Hicran’ın bir özdeyiş olduğunu yeni öğrendim:

Yüreğimdeki tasmayı ne zaman mı çıkardım?

Biliyorum, biliyorum işte:

Yeltendiğim o vakittir;

Uçmayı yeni öğrendiğim; atıldığım gök kubbe

Sonların muhatabı aslında başı olmayan

Gözyaşının dolup taştığı…

Hangi hümayun?

Hangi sefil arbede?

Öksüzlüğün çimlerini çiğnerken

Afakî bir bulut

Çöken ruhuma.

Koyu olsa da gök mavisi,

Önceme

Paye vermeyen karanlık kadar

Gizemli miyim yoksa?

Tufanda kaldım

Araf’a düşüp de yolu geri dönen gördün mü

Hiç, demeyi

Sanma ki bir mertebe belledim.

Dillenen arazlarda

Tohuma kaçan şiirler derledim:

Başlığı gözyaşı, farzı mahal

Sonrasını tahmin et istersen

Verip veriştirdiğin kadar

Katlanırım da ben bu ihanete.

Arakladığım bir aşk değil bu, olamaz

Ardıç kuşlarına duyduğum özlemi de sorgulama:

Meali yüreğin değil mi ki bu son şiir;

Ben efkârla yıkandım tan vakti.

Ayrışan gölgeme bile ihanet ettiler:

Hepi topu bir zerre madem

İnfilak eden evrenin merkezi

Korunaklı bir sunum mu yoksa aşkın hitabı?

Göreceli engeller maruzat bellediğim

Her daim de başımın tacı.

Of’layan bir güncem bazı bazı

Katıksız sebebiyet verdiğim

Çıkmışken ayyuka bunca sırdaş kelamı

Yitip giden aralıklı bir yol haritası:

Kayıp hecelerden kayıp coğrafyalara

Uzanan

Belleğin ruhla muhatap kılındığı.

Deyişler sonlanmadan belki de

Ve ihanet etmediğim dokusunda ömrün

Tenezzül de etmediğim her yalın düş’ü

Taşırken yeni güne

Bir batında doğan güneşi ve ay’ı

Sanma ki kollamadım yüreğimde.

Tutuk dilimde tutuklu mahremi de

Savurmadan bilinmeze…

Utkumda ufkum

Tutulan nutkumda garipsenecek hicazı

Bir tuttuğum her sanrı

Kıyısından köşesinden toplarken sırları

Çimlerde serilen her heceyi

Papatya gibi kopardığım imge imge.

Solumdan başladım solmaya

Sağımla attığım her adımda

Andığım Rabbim,

Atıl yürekte kopan kıyamet

Belli ki yaşadığım en büyük yenilgi.