Evrenin Neferi Her Masum Yürek...

İstanbul’un ellerinde tatmak ölümü

Mısraların gazabında tetikleyen aşkı

Her sunumu ayrı bir rahle

Fıtratın uzandığı günü birlik her duygudan

Firar etmiş sakil ve serkeş haznesinde evrenin

Uyutulmuşluğun gördüğü kâbuslar…

Rafine yüreklere mahsus heceler

Sözüm ona mutluluk

Aslında içimde bir yeis

Adanan her veda bir içimlik şiirler gibi

Efkârın bam telinde nöbete duran o ikramı

Beyhude geçişlerde yüreğin aşkla imtihanı.

Ve ansızın çöken geceye

Habis bir ruh:

Feraha çıkmak adına surelerin inisiyatifinde

Andığımız kadar rahmeti

Alt ettiğimiz belayı, husumeti.

Makberin çağrısı mı ne bu sessizlik?

Oysaki az evvel giyinmiştik neşeyi

Vuku bulan coşkuyu pay ederken gün ve gece.

Durulmuştuk hem de nasıl;

Peyda olan o uğursuz güruha bir baş kaldırıp

Savunmuştuk acılarını mazlumun

Üstelik tek karede seyredilen bir zafer gibi

Hele ki evrenin neferi her masum yüreği de

Kucaklamıştık teker teker

Aşkın gıyabında savrulan özlemi

Methiye niyetinde savururken bunca yetim heceyi

Af dilemiştik

Buyur edip masumiyeti

Heceleri daha da bölmüştük küçük ihanetlere.

Devranın ayak sesiyle

Aşkın inhisarı büyürken

Dağlanmıştık

Dağları devirip

Hayıflanmıştık,

Neden biz, diye.

Şimdimizi uyuttuk da sarıldık dünümüze;

Yarına Allah kerim, diyenlerin

Her duası nasıl da muteber

Ezilenin dilinde

Bir de yansıyan şu ışık yok mu?

Dinginliğin sunumu;

Sıfatların garez olduğu yokluğun da tapusu

Elzem kılınmış bir kez

Mahremin koynunda.