O Mahcup Gülümsemen
Sessizlik ve sensizlik.
Düşlerim renk körü öncemden firar eden o devasa yenilgiler göğün kamaşan renginde saklı bir g/izim ben kendimi kaybettim kaybedeli kendimi bulmak adına tüm uğraşım.
Bazen bir kuş ürkekliğinde bazense devasa bir aslan gibi nasıl ki hâkimiyim kordan düşlerimin ve gerçek olamayacak kadar muhteşem bir esinti.
Sevgi mi dedin?
Yeltendiğim illa ki yaltaklananlara inat yeltendiğim.
Çünkü ben pekişen bir hasretim.
Kimi insan vardır bir avuç sözü bir cümlede saklayamaz.
Kimi insan vardır sessizken bile sözcükler uçuşur kasketinin üstünde.
İnsanlığa adaylığımı koydum kendimi keşfettiğimde ve daha çok keşifte bulunmak için kendimi serdim duygularımın önüne.
Bir şey söyle lütfen yoksa çekingenliğin benim ısrarımdan mı iyi de ne dedim ben seni tanıdım tanıyalı?
Tamam, kabul çok konuşuyorum.
Tamam, belki de boş ama ben hoşluk katmak istiyorum alfabesiz yarınlarıma sadece tümlemek sadece tamamlanmak sadece refüze edilmeyeceğim bir kâinat.
Gülümsediğini de hiç görmedim üstelik oysaki üstüme tanımazdım ciddiyet konusunda hep de şah mat yenmiştim karşımdakini oysaki çok saçma olanlar çünkü bir satranç oyunu değil yaşam ya da bir tavla oyunu hiç değil iyi de hep gele geldi benim çıkarımlarım hep de yerle yeksan edildi duygularım her sek attığımda yalnızlığımı tek ve de teğet geçtiğim.
Bir şey söyle yalvarıyorum öyle bir şey söyle ki çocukluğuma döneyim ya, sen özlemedin mi çocuk olmayı zaten görünürde çocuk kimliği ile örtüşmüyorsun ama ne zaman gözlerini kaçırsan benden bir çocuk mahcubiyeti yaşıyor yaşatıyorsun.
Nazlanacağım son insan da ebediyete intikal etti ve annesizliğimin nerede ise bir yılı sona eriyor pek çok şeyin de hayatımda nihayetlendiği gibi.
Yağmur hızını arttırdı bense inanılmaz sakinleştim.
Nabzını alamazken duyguların bu yüksek nabızla görünen o ki haddinden fazla endişelenmişim.
Gökyüzü yine çok hırçın bu gece belki de benim gibi ama tek farkla ben artık ağlamayı kestim çünkü racon kesmenin en temel yolu bu:
Sert ve kendinden emin sonuçta hayatta yaşa da yasa da tahammülü yok insanların ve yumuşak mizacımı sonlandırıp tüm kararlılığımla hüküm sürüyorum artık.
Yağmuru içiyorum mademki şair olmak duyguların racon kesmesi…
Ve bulutları öpüyorum alnından tüm masumiyetimi koruyor olabilmem ise evrenin bir sunumu hatta armağanı:
Bin yaşına gelmiş bir çocuğun masum kalması akla zarar ama çok mümkün.
Beni duy diye haykırmıyorum çünkü sen a dan z ye okudun içimi ve hayli de çözümledin ve işte kilit sözcük ama ne olduğu bende kalsın bu sefer de ben susma hakkımı kullanıyorum.
Bir şey söylememenle nasıl ki eş değer bana verdiğin güven duygusu o halde yeniden diretmeyeceğim bir şeyler söyle diye ve hakkaniyetle senin ve de benim verdiğim mücadeleyi kutlama vaktidir mademki şimdi o halde bırak da seni doya doya seveyim üstelik senin ruhunun dahi duymadığı.
Hala çocuk kalabilmek ise bu hikâyenin en şaşırtan duygusu her ne kadar sen çocuk kalmadığını iddia etsen bile gözlerini kaçırırken bana yansıyan o mahcup gülümsemen…
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu