Umutsuzluğun Paranoyası

sürünüyorsun, gözlerin çok karanlık

bu şehir acımasız, bu şehir paranoyak

bazen sarhoşsun, bazen melankolik

karanlıkla birlikte şizofren uyuşukluk

umutsuzluğun morfininden buğulu gözlerin

karmaşık sözlerini, akorlarını anlamıyorum

kulağında acı tatlı şarkıları duyuyorsun

ateşle saatin ritminden sonra koşuyorsun

artık senle değilim ve bu gölgeler ben değilim

amansız fırtınalarda uçaklar gözden kaybolur

senin o kuytu sokakların ne kadar da karanlık

kaldırım taşları kafatasları gibi gölgelere uzanıyor

artık bu dünyada hiçbir şey gerçek değil

kimse sen, kimse ben gibi olmayacak

senin gözlerin karanlık bir paranoyak şehir

artık yoksun, gitgide senden uzaklaşıyorum,...