Chiaro Di Luna (Ay Işığı)

Sessizliğin sözdizimi,

ay ışığının sözdizimi
kızılın zaferi ufuktan yükseliyor
yorgun, ve dilsiz oluyorum
saat çarpıyor yenilenmiş gibi
felsefeleri geç, doldur kadehi

***
her acınası sözü onaylıyorum
masa üzerindeki şarap kadehi
rüyasız gecelerle kucaklanmış
ve gölgelerin fısıltıları ıssız
doldur bir kadeh daha doldur
küfürlerim edebiyat tarihi gibi

***
zaman o uçup giden zaman
aşılmaz bir ateş çemberi
aşk için yeni tanımlarım var
anlamı açık kullanılan kelimelerim var
gece ve ödünç alınan bir çift sahte göz

***

güzelsin loş ışığın kemani notalarında
titrek eline bir kadeh bir mor şarap kristali

gece uzun bacaklı ve kızıl dudaklı
her ziyarette olduğu gibi
yenilik ve ölüm art arda

***

yine güzelsin, mutlusun, arkadaş canlısısın
nefesin tenimin ölüm kokusunda sürünürken
heveslisin hevesli edebiyata uygun sevişmelere

gecenin son deminde

hala sadece dokunuşun ritmini çalıyor
ay ışığında cildin parıltılı parıltılı alev yumağı

***
ne vakit tan vakti doğmuş
keman ağlarken rüzgarlar hala çok genç
ve bu vakitsiz gecelerim şiirler gibi bitmiyor

***

herkesin aynı olduğu yerde

felsefe şarap olur ölümün sarhoş olduğu yerde
ve ateş böceklerinin kanatları
buğulu pencerede kaybolur
derin, çok derin bir karanlıkta

***
sana söylüyorum: çek git
ve beni soğuk gözlerinde esir al
bu gece beni unut, derin uykuya dal
sanki yokmuşum sanki unutmuş gibi
mavi deniz ve yakamozlar yokmuş gibi

***
biliyorum kirpiklerin bana el sallıyor
bu gece uzun bacaklı ve kızıl dudaklı
her ziyaretinde olduğu yenilik ve ölüm art arda…

Suskun//