Bunun Adı Kader Canım

.
İster miydim böyle olsun, sana tutkun, sana deli…
Söylemiştin baştan oysa, “Özüm hasret, özlem adım.”
Başkasını seviyordun; bilmiyorum, ne demeli?
İmkânsıza âşık oldum; bunun adı kader canım.
 
Kirpiğinden tutuşan kor, benliğimi sarıverdi.
Durdu dünya, durdu evren, zaman o an duruverdi.
Yaktı naçiz bedenimi, küllerinden seni verdi.
Eşeledim, hüzün buldum; bunun adı kader canım.
 
Hani derler ya “Zamanla unutulur hep gidenler.”
Bence bunu söyleyenler, sevip sevip terk edenler.
Tek bir yâre gönül veren dertli keman gibi inler.
Gözyaşından hisse aldım; bunun adı kader canım.
 
Yıllar geçti üzerinden, hâlâ seni bekliyorum.
Bu sevdaya düğüm düğüm her gün sabır ekliyorum.
Gelsen ne gam, gelmesen ne; şu kalbimde saklıyorum.
Zindanında mahsur kaldım; bunun adı kader canım.
 
Mücella Pakdemir