Şafak Biziz Tan Biziz

Bizden olmak kolay mı? Nice başlar vermişiz!
Ceddimiz Osmanlı’nın mülkü bu vatan biziz.
Üstünde Cennet kokan gonca güller dermişiz,
Her karış toprağının altında yatan biziz.
 
“Has dur; haydi, ya Allah!” dediğinde mehteran,
Destan yazdı yiğitler; rehber Nebî ve Kur’an.
Boran olup eserdi, nerde görse bir tiran.
Üç kıtayı zilletten izzete katan biziz.
 
Yakıp yıkmadık asla, mamur ettik dört yanı.
Bu muhteşem tablodan bîhaber kalma, tanı.
Her biri çağ ötesi, nesle miras kalanı
Kutsal emanetimiz bilip donatan biziz.
 
Gök kubbenin bağrında bayrağımız gururla
Şahlandıkça yaşarız yeryüzünde onurla.
Yıldızını parlattık imanımızdan nurla,
Alı solmasın diye canı kanatan biziz.
 
Düsturumuza göre, edepten doğar usul.
Fermanımız kesindir: Adalettir son fasıl.
Karıncayı incitmez yüreğimiz velhasıl.
Ayırmadan kimseyi, şevkle kuşatan biziz.
 
Mahzun ay, ölgün yıldız yakışmaz Kehkeşan’a.
Görkem yakışır ancak Hak zikriyle coşana.
Ne kadar çok şükretsek azdır yüce Zîşan’a.
Secdede kalplerini aşkla çatlatan biziz.
 
İmandan yoksun olan manen inkıraz bulur,
Küfre çıkan yollarda bin türlü maraz bulur.
Ümidi halislerse, elbet, dil-nevâz bulur.
Batılın sultasına vicdanı satan biziz.
 
Kalûbelâ’da verdik sözü, elhamdülillah,
Şirki reddedip deriz her dem “amentü billâh”.
Noksanlıktan münezzeh, azimüşşandır Allah.
Sapmayıp sağa sola, ahdini tutan biziz.
 
Bakmayın üstümüze çöken melun geceye.
Aslı dev olan haydar çevrilemez cüceye.
Boyunduruğa gelmez, kükrer millî seciye.
Tek başına kalsak da zalime çatan biziz.
Karanlıkları boğan şafak biziz, tan biziz.
 
Mücella Pakdemir