Özümdeki Anam

ÖZÜMDEKİ  ANAM

Leyleğin kanadı taşımaz bizi

Ebe yardımını görmedin anam

Doğumda zahmetin içinde sızı

Kağnın adını vermedin anam

Emer iki çocuk doymaz sütünden

Komşuda olsa da sağmaz etinden

Toplar ebem Fati elin kıtından

Muhannete defter dürmedin anam

Kundağın toprağı pişiği keser

Lokum, geviş, bezle ağlayan susar

Çiçek, kuşpalazı bırakır eser

Kızamığa karşı durmadın anam

Yayla’nın pınarı düzenli akmaz

Ahırda yıkanan kusura bakmaz

Tokuçla astap’tan kirimiz çıkmaz

Deterjan sefası sürmedin anam

İnsan değil sanki çile kafesi

Gülmeyen bahtına çıkmadı sesi

Kucağımda verdi en son nefesi

Kadere mahkeme kurmadın anam

Eziyet ederek günahkar olma

İntizar alarak vebalde kalma

Süt hakkı korumaz, güvence bilme

Cennet kapısını sormadın anam

Erdoğan’ı sende verdi yaradan

Yetti vaden, geçip gittin buradan

Kavuşuruz bir gün gelen sıradan

Kefen kuşağımı örmedin anam

ERDOĞAN ÇALIŞKAN 15 08 2012

 Bu cefakar anama yazdığım ikinci şiirim

Şiirde anlatılanlar eksiği ile gerçek.