Toprak Ve Ben

TOPRAK VE BEN

Akşam olur bulut yanar, kar yanar;

Sabır ile sabahımı beklerim.

İçimizde dayanılmaz bir efkâr;

Yar için düşlenir geleceklerim.

Gönül efkârlanır durur hasretten;

Toprak yağmur bekler olmuş gurbetten;

Sabırla beklemek aşktan, kudretten;

Kozasında ölür kelebeklerim.

Bir an gözlerine düşünce gözler,

Gözlerim gözlerin yolunu gözler.

Şiire dönüşür dildeki sözler,

Göz rengini alır gözbebeklerim.

Ne zaman gönlüme hasretin düşer;

İçimde yanardağ taştıkça taşar;

Hasretken bir nefes yılları aşar;

Bundandır her günü güne eklerim.

Coşari, yardansa saplanan hançer;

Umutlar korkuyla meçhule göçer.

Ruhum ayrılığın zehrini içer,

Ben de bedenimle ölüm beklerim.

İbrahim COŞAR