İçe Yolculuk

Aklımızın ermesinden itibaren dünyadaki yaşantımızı bir hayat mücadelesi ve hatta ölünceye kadar sürecek bir yolculuk olarak nitelendiririz. Bu yolculuk esnasında sürekli olarak gelirimizi artırmaya ki; bu şekilde de sorumlu olduğumuz aile bireylerimizi daha rahat yaşatmaya ciddi çaba sarf ederiz.

Oysa: “Bir gün bitecek olan şey ne kadar asıldır?” 

Bu hususta çok fazla kafa yormayız.

Hâlbuki dünyaya geliş amacımız peşinden bu kadar koştuğumuz, bu kadar çaba sarf ettiğimiz, bu "şey" değildir.

Dünya içe doğru yapılması gereken çok önemli bir yolculuktur, aslında. Kalbi selime ulaşıncaya kadar hiç durmadan, oyalanmadan, ihtimamla sürdürmemiz gereken hayati bir vazifedir.

Yaratıcısının huzuruna, teslim etmeye götürürken kalbi; yaralamadan, berelemeden ve kirletmeden ilk yaratılıp bize teslim edildiği gibi fıtrat üzere, tertemiz teslim edebilme gayreti, olmalıdır.

E, elbette imtihan dediğimiz, yaşadığımız arenada türlü türlü badireler konulacaktır önümüze, ama onları atlatabildiğimiz sürece artacaktır kemalâtımız. Zahiri zorluk ve sıkıntılar, iç dünyamızı, kalbimizi düzene koyabilmemiz için bize tanınmış olan fırsatlardır, belki de! Hayat mücadelesi denilen aldatmaca ve çoluk çocuk derdi de bu serüvende sınav aracıdır.

Verdiği zaman damağımızdaki lezzet ve vermediği zaman ruhumuzdaki sıkıntılar da perdelerden perdeler, olamazlar mı?

Arifler bir bir saymışlar kalp hastalıklarımızı ve mahir üstatlar koymuşlar mücadele yöntemini.

Aslında yol belli, iz belli çok açık, çok net…

İş, bu yolculuğu yapabilmekte, vesselam.