Kaldırımlar

 KALDIRIMLAR

Kaldırımlar ıslak, çamur, kirli, kaldırımlar bakımsız,

“İnsanım” diye, gezenlerin çoğu bencil, hoyrat, vefâsız

Cesaretleri kırık, bakışları ağlamaklı, kalpleri sevdasız,

Kaldırımlar yabancı, soğuk, acımasız, kaldırımlar vefâsız.

 

Efkârlı türküler, kırık kalpler ve bitmeyen hüzünlerle,

Vuslatsız sevdalar, gâyesiz insanlar ve mânâsız gürültülerle,

Zavallı dilenciler, işportacı çocuklar ve bunalmış gurbetçilerle,

Yerlere atılmış poşetler, çiğnenmiş izmaritlerle dolu kaldırımlar.

 

Kaldırımlar kör, topal, sağır, kaldırımlar dilsiz,

Sesler boğuk, cümleler anlamsız, şiirler hissiz,

Madde katı, mânâ buhar, gözler neşesiz,

Kaldırımlar ağlıyor, inliyor, kaldırımlar çaresiz.

                       

Ağlamayın, bakın işte, yine size geldim,

Canımsınız benim, ruhumu üstünüze serdim.

Beni de çiğnesin size “taş” diye basanlar,

Üç sırdaşız biz; gece, ben ve kaldırımlar.

 

Kimsesiz yoksulları, ihtiyarları görüyorum kaldırımlarda,

Her çilenin izi kalmış; yorgun, yılgın, ümitsiz bakışlarında,

İnsanlık taşlarda, taşlıksa neme-lâzımcı insanlarda,

Bekle beni gecem, bekle, sessiz, kimsesiz kaldırımlarda.

                       

Siz hüznüm, yârenim, tefekkürümsünüz ey kaldırımlar,

Anlayamaz sizi yüreğinde merhamet, kalbinde aşk olmayanlar,

Beni de bağrınıza basın ki, insanlar insanlığından utansınlar,

Siz aşkım, dostum, sırdaşımsınız ey kaldırımlar,

ASLAN YILMAZ

1 ARALIK 1989

DİYARBAKIR

ÖNEMLİ NOT : Bu şiiri 30 yıl önce Üstad Necip Fazıl KISAKÜREK’ in “KALDIRIMLAR” isimli şiirinden etkilenerek yazmıştım ve 30 yıl sonra yeniden düzenleyerek beğeninize sunuyorum.