Hatırla

Hatırla dününü, bu güne şükret.
Bilsen… Ne acılar tattık kardeşim!
Ah, ne çetin idi o mel’un fetret!
Gece kulduk, gündüz puttuk kardeşim!
 
İman kaybolmuştu ruhta, sinede.
Bereket bitmişti yurtta, hanede.
Gazino, bar, pavyon gezdik, yine de,
Türbelerde dilek tuttuk kardeşim!
 
Aldığımız nefes isti, kurumdu.
Teptiğimiz yollar çukur, çamurdu.
Kuyruklarda ölmek doğal durumdu.
Bülbülün ağzında duttuk kardeşim!
 
Öğretmen simitçi, müdür limoncu
Olmuştu biçare; şeditti sancı.
Garipti yolcular; despottu hancı.
İtiraz yasaktı; yuttuk kardeşim!
 
Bankerler sarmıştı dört bir yöreyi.
Vatandaş faizde buldu çareyi.
Sonunda kıstırdı kedi fareyi.
Donumuza kadar sattık kardeşim!
 
Devletin malına çökmüştü şişman.
Yiyenler domuzdu; yemeyen pişman.
Yolmaya sıraya girmişti düşman.
Deyim yerindeyse ottuk kardeşim!
 
Siyasiler kurttu; seçmen koyundu.
Satrançta piyondu; büyük oyundu.
Cümle basiretsiz beydi, sayındı.
Beladan belaya çattık kardeşim!
 
Elden ele gezdi sahipsiz kara.
Suçlu enflasyonmuş, düşüren dara.
Milletçe yem olduk o canavara,
Havluyu mindere attık kardeşim!
 
Reçete yazardı Batı şurası;
Zehirli haplardı şer muhtevası.
Ne istikbal, ne de ikbal davası…
Hep kulak üstüne yattık kardeşim!
 
Karaborsadaydı itibarımız.
Külliyen zarardık; yoktu kârımız.
Beyin göçündeydi genç medarımız.
Kendi kalemize şuttuk kardeşim!      
 
Topyekûn çıkmaz bir tünele girdik.
Her baştan ayrı ses… Sanmayın birdik.
Terör belasına çok canlar verdik,
Acımıza acı kattık kardeşim!
 
Maziden meçhule sireni bozuk,
Çürüyen vagonduk, rayları ezik,
Söğüşlenip durduk gayetten nazik,
Sökülüp takılan hattık kardeşim!
 
Aklıma gelince ederim feryat.
Şimdiki nesiller bilmiyor, heyhat!
Kargaya güvercin, eşeğe kır at
Dendiği yıllarda battık kardeşim!
 
Mücella Pakdemir