Ölüyorum Çocuk

Seneler biter ben unutmam inan
Söz verme aklımda kalıyor
Ağaçlar kurur, yıkılır dağlar, yıkar beni ihanet
Yeniden kurarım dünyayı hesap sorarım çocuk

Yangın sonrası karalar içindeyim
Görsen tanıyamazsın narın ince izindeyim
Kaçıncı kattaydı benim tenim
Ruhumu atarken, aç kollarını tut çocuk

Ellerim acıyor
Paslı demir edasıyla üşüyorum
Yağmur namerdin cebinde birikiyor
Zehir attılar düşlerime kuruyorlar çocuk

Çizdiğim her resimde bir eksik kalıyor
Kahkahalar ağır ağır gözlerden akıyor
Anlamıyor musun
Hayatı kare kare bölüyorlar çocuk

Sular bulutlara çekildi, bulutlar gölgede
Uzaktan gelen ses ahengini kaybetti
Kar dün gece diz boyunu geçti kalbime dayandı
Toprak susuz yaza yas tutuyor çocuk

Namlu güneşe nişanlı
İnsanoğlu kendini sevemedi, bas tetiğe
Göbek bağını koparmaya bu kadar heves etme
Analar gök kubbeyi yırttı çocuk

Her akşam ölüm haberi, yoruldum
Aklımdan çekiyorum bütün fünyeleri
Sınır ötesinde bir yer
Dibimde mayın patlıyor, ölüyorum çocuk


Nevim Karahan