İnsan Dediğin

İnsan Dediğin

Makam dediğin saygıyla hizmet içindir

Azarlamak değil yaraya parmak basmak içindir

Bin bir azar ile makam koltuğu dar gelir

İnsan dediğin bir gülümsemelik sevgidir

Her gelen makama bir derdi için gelir

Makama oturan neden ferdi geri çevirir

Derdi veren Mevla kulun derdini iyi ettirir

İnsan dediğin bir günlük yolda gerimi çevrilir

Büklüm büklüm kapıdan dışarı atılmaz

O koltuğa aşırı yaslanarak oturulmaz

Hakkını ver mıhlanarak koltuk tutulmaz

İnsan dediğin bir anda gider sanma geri geliverir

Makama oturan Müdür yıktı gönül sarayı

Ne çok sevdi bir ömür çil çil parayı

Bir gün çekilir fiş biter pil unutma orayı

İnsan dediğin bir nefeslik yolda omuzda gönderilir

Kul Mehmet’im olmasın böyle makam

Olmadı zaten gönül bilmeyenledir davam

Kimseye değildir hadsizedir bu havam

İnsan dediğin gönülden candan sevilir

Mehmet Aluç