Der Seni

DER SENİ

Diyemedim yârime goncasın yüreğimde

Diyemeden söyledi onca zaman dil seni

Gece gündüz karanlık pervane oldu nurun

Diyemedim dur dönme tespih etti dil seni

Ne Leylaya verdi hak ne Mecnunu anladı

Bencilliğin kabında tutsak etti dil seni

Mir-i kelam cümlede sesleniyor zatına

Zahire isyan edip lâl etti o dil seni

Ben gizledim adını âlem bilmesin diye

Bilirse coşkun selde çağlayacak dil seni

Sonrası cehennemde harlı alevler ile

Yandığında sevdamız ağlayacak dil seni

Sırrına aşinayım duruşuna müptela

Uzaktan sevişimi diyemedi dil seni

Gözlerim dolduğunda çakmak olup yaş ile

Sürme olup yeşile gizledi bu dil seni

Ab-ı hayat suyunu içerek sonsuzluğa

Sunup sevdanı kurban eyledi bu dil seni

Sen yanar ben yanarım dumanımız aşk ile

Tütüyorken semaya savuracak dil seni

Eşkâlini gizleyip varırsan başka kalbe

Bitmeyecek bu feryat haykıracak dil seni

Sen bana yazılmadın saiki zalim felek

Sevdamı şiir ile söyledi bu dil seni

Benim naçiz varlığım öksüzdü yokluğunda

Varlığımı yoklukla meşk eyledi dil seni

Onca yıldız gecede yanar ve söner iken

Bir mum yakıp karaya ışık etti dil seni

Lâl olan keş dilimin seslenişi semada

Ah sevdiğim der adın yankısında dil seni

Mademki duyulmadı figanımın inşâdı

Zakkum içer yüreğim sustuğunda dil seni

Belki de şirazesi sökülen kalbim benim

O zemheri yalnızlık ağlar ağlar der seni