Der Seni

DER SENİ

Diyemedim yârime, goncasın yüreğimde

Diyemeden söyledi, ünvan etti dil seni

Gece gündüz karanlık, pervane oldu nurun

Diyemedim dur dönme, aman etti dil seni

Ne Leylaya verdi hak, ne Mecnunu anladı

Bencilliğin kabında, yaman etti dil seni

Mir-i kelam cümlede, sesleniyor zatına

Zahire isyan edip, tamam etti dil seni

Ben gizledim adını, âlem bilmesin diye

Bilince coşkun selde, selvan etti dil seni

Sonrası cehennemde, harlı alevler ile

Yandığında sevdamız, suzan etti dil seni

Sırrına aşinayım, duruşuna müptela

Uzaktan sevişime, civan etti dil seni

Gözlerim dolduğunda, çakmak olup yaş ile

Sürme olup yeşile, ayvan etti dil seni

 Ab-ı hayat suyunu, içerek sonsuzluğa

Sunup hararetine, kurban etti dil seni   

Sen yanar ben yanarım, dumanımız aşk ile

Tütüyorken semaya, kervan etti dil seni

Eşkâlini gizleyip, varırsan başka kalbe

Bitmeyecek bu feryat, rehvan etti dil seni

Sen bana yazılmadın, saiki zalim felek

Sevdamı şiir ile, ayan etti dil seni

Benim naçiz varlığım, öksüzdü yokluğunda

Varlığımı yoklukla, ilan etti dil seni

Onca yıldız gecede, yanar ve söner iken

Bir mum yakıp karaya, nuran etti dil seni

Lâl olan keş dilimin, seslenişi semada

Ah sevdiğim der adın, Noyan etti dil seni

Mademki duyulmadı, figanımın inşâdı

Zakkum içti yüreğim, yavan etti dil seni

Belki de şirazesi, sökülen kalbim benim

O zemheri yalnızda, nalan etti dil seni