Buzdan Bu Mevsimlerim

Buzdan Bu Mevsimlerim

Buz kesen mevsimlerin içinde yürüyorum

Üşümekten ziyade düşüm yok arıyorum

Severken kayboldular hangi mevsime gitti

Önüme çıkan yoktur bunu soramıyorum

Sudan sebepler vardı ikimizi de boğdu

Bundan dolayıdır ki bu gönlümde soğudu

Gönlümün çatısında özlem var beni vurdu

Önüme çıkan yoktur bunu soramıyorum

Aşkı serdim önüne yokluk saydı neden?

Yanımda az dururken kayboluverdi birden

Saltanatını yıktı yaraladı derinden

Önüme çıkan yoktur bunu soramıyorum

En çok kendimle kaldım kendimle çok çatıştım

Düştüm yollara böyle ummanlara karıştım

Sanmayın bu çıtamı yükseltmeye çalıştım

Önüme çıkan yoktur bunu soramıyorum

Gök kubbem özlemimle heveslerimle dolsun

Heveslerim özlemi alsın için doldursun

Gönül sarayıma da hak eden yâr otursun

Önüme çıkan yoktur bunu bulamıyorum

Kanar kalem yazarken dokundum bir hevesle

Mutluluğu yaz dedim aldığımız nefesle

 Parçalayalım sıkar yaşanmaz bu kafeste  

Önüme çıkan yoktur bunu soramıyorum

Gecenin küfüne baktım kendi yüküme baktım

Gecenin küfü kadar değilmiş yüküm şaştım

Teptiğim kapılar boş çıkınca hoşlanmadım

Önüme çıkan yoktur bunu soramıyorum

Tüttürdüm geceye bildiğim türküleri

Yalın ayak yollarda aşarken dereleri

İstedim olsun cennet gönlümün bahçeleri

Önüme çıkan yoktur bunu soramıyorum

Kul Mehmet’im üzülme gönlünü dikiş tutar

Yazılacak çok şey var yazdıkça ömrün uzar

Buzdan bu mevsimlerim acılarımı yutar

Önüme çıkan çoktur ben hala yaşıyorum

Mehmet Aluç