Öyleyse De...

ÖYLEYSE DE…

Kırdın mı zincirlerini çocuk!

İçini perdeleyen onca hayalet

Sefil karalar kayboldu mu zamanından

Yanılsamalara kurban ettiğin “ben”in,

Bir bahar olabildi mi rengârenk;

Ve saçların tel tel soluyabildi mi rüzgârı.

Bir nefesti ciğerini dolduran hava,

Sen o nefeste boğuluyordun;

Görüyordum…

Görüyordum da dokunamıyordum ki;

Çünkü sen baharındaydın ömrün,

Karakış yaşıyordun;

Ben hazanda savruluyordum apansız.

Dokunmak öyle kolay mı kora!

Yanmayı istemek gibi

Bir yangından diğerine varmak gibi;

Varamıyordum…

Ama yanmaktan korktuğum için değil

Ya da zamana sığamadığım için;

Sen kendi zamanında tütüyordun

Dumanların yere göğe savruluyordu;

Savunmasız bir geleceğin düşünde

Hayallerinin kuytusuna sığınıyordun;

Dinmiyordu dumanın,

Soluyordum…

Soludukça can değiyordu içime

Tekmeliyordu rüyalarımı yeni doğan güneş;

Sönüyordu;

Ölü doğan bir ışık demetini tutuyordu ellerim.

Umut, dumandan doğmazdı çocuk!

Umut, kaçmak olmazdı yazgıdan…

Varsın sevdalar gizli kalsındı gözlerinde;

Ki yaşadıkça sen,

Hep taşıyacaksın derinliğinde baktıkça öyle güzel.

Kırdın mı zincirlerini çocuk!

Yoksa kırılmaya devam ediyor mu için;

Ama üzme kendini öyleyse de.

Bir gün görecek seni göz

Değecek sana rüya

Bir masalda olacaksın elmaların gökten düştüğü;

Ne cadıların sihri tutacak,

Ne çalabilecek bahtına karayazı;

Çünkü gözlerinin sırrında gizli alem;

Eninde sonunda açık verir sır;

Ve dökülür elmasları sevdanın.

İşte o gün hatırla bu şiiri, belki beni…