Avlusuz Bir Mekanda

Bıraktım artık elvedaları

Giyindim yüreğime, ruhuma sevdaları

Görenler şaşkın şaşkın bakıp anlamıyor

Yüreğimdeki anlamları.

Geziyorum sokaklarda mahalle aralarında

Kalmıyorum artık gerilerde

Yaklaşıyorum kaçıyorlar

Deli var diye bağırıyorlar

İçime doğmuştu sevdayla saracaktım

Yanlarına yaklaşıp hal hatır soracaktım

Bir nasılsınız diyecektim

Demli iki çay söyleyerek muhabbet edecektim

Soramadım.

Sarılamadım.

Nasılsınız diyemedim.

İki demli çayı karşılıklı içemedik.

Korona vardı sarmıştı yalnızlığı gelirken

Uzaklaşın sarılmayın

Hal hatır sormayın diyerek

Anlayamadım zaten anlatamadım

Sordum korona ’ya neden ellerimizi bağlarsın

Ne dedi bilir misiniz?

İyi günlerde sanki çok mu elleriniz uzanırdı ellere?

Dikkat eder miydiniz o dillere?

Demir kapılarla kapalıydı kapılarınız

Her kapanışında kapılarınız, üzerinize nefreti atardınız

Ne arayan ne soran vardı birbirinizi

Şimdi geldim iyice açtım arayı

Yıktım yalandan kurulmuş her bir sarayı

Yüzünüz zaten karaydı. Ben sürmedim karayı

Ben açmadım siz açtınız arayı

Siz açtınız yarayı

Eee, bundan daha iyi ne olur?

Minnet edin borçlu kalın bana  

Şaşırdım kaldım

Yanlış mı anladım?

Mutlu mu olsam?

Yoksa ağlasam mı?

Cenaze namazımı mı kılsam?

Avlusuz bir mekânda

Tabutsuz

Oysa karşıdaki avluda dünden öncesinde vardı

Diz boyu açan güneş ve uçan neşeli güvercinler

Çocuk çığlıklarıyla doluydu avlu cıvıl cıvıl

Avluda oturan insanların gözlerinde neşe

Başım önde, Korona her yerde gezerken

Kaldım kendi yalnızlığımla

Aramızdaki mesafelerin anlamsızlığıyla

Anlayamamanın çığlığıyla

Mehmet Aluç