Güllerin Duası

Güllerin Duası

Güneş batarken çöken o sessiz vedaya,

Göğsümde sıkışan son nefes sarsıyor dünyayı.

Tüm kilitler açılıyor bu gece yarısında,

Sokaklar yutarken adımlarımı yavaşça.

Tetik çekildi bir kere zihnimde,

Tüm şehir tutuşacak bu haykırışımla.

Eski bir plağın cızırtısı karışıyor havaya,

Tütünün isiyle örüyorum gökyüzünü.

Bulutlar taşımıyor artık bu ağır hüznü,

Yukarıdan aşağıya dökülüyor damlalar.

Herkes kaçarken son mezkûr duraktan,

Söyle, kim kucaklar bu mukadder sonu?

Hasret ilindeyiz o ufukta sızlar canımız,

Koşar hatıralar zihnimizin en ücra köşesinde.

Vazgeçiş tam eşikte dururken serkeşçe,

O bakışların düşer ansızın uykularıma.

Gölgen çalar zifiri karanlığın rengini,

Kutlu bir başlangıçla sunarım sevdamı dünyaya.

Anlamazsın, sarsılır zemin ayaklarımın altında,

Bu devasa yarıklara çare bulamadı kimse.

Baharların rengini kuruttu geçen seneler,

Gözpınarlarımı kuruttum o fırtınalı vadide.

Gökyüzündeki ışıkları izledim çaresizce,

Sesimi fırlattım esen sert fırtınaya.

Hitabım yankılandı kâinatın boşluğunda,

Ey büyük dert, ey sığınak, ey sevgili...

O koyu yeşil gözlerinde başlar hayatın neşesi,

Bir canlının ürkek bakışında kıpırdat yaşamı.

Âşıklar sahipleri dikilir dimdik karşıma,

İşitiyor musun kalbimin sesini?

Uçan canlıların kanadından dökülür dilekler.

Müebbet bir hapis gibidir o çehre,

Anlasan, kâinatı nizama sokan bir mucizesin.

Çehrende bir tebessüm belirirse eğer,

Sızarım sessizce o derin boşluktan.

Korkma, sevgi asil bir gözyaşıdır sadece.

Belki de nehirler gibi akarım sığınmacı düşlerine,

Bir muhtacın çehresinden süzülürüm,

Ruhumun o ıssız inziva köşesine.

Işıklar yaktım kapının eşiğinde,

Dönen dervişlerin o sabırlı bekleyişiyle.

Yeniden doğmanın telaşındayım şimdi,

Efsanevi yârim, gel artık,

Aşalım o ulaşılamaz dağları beraberce.

Sıkıca sardılar çevremi beyaz kumaşlarla,

Eşiklerde unutulmuş bir derviş gibiyim.

Şimdi ürkek adımlarla yürüyen canlılar gibi,

İçimde ertelenmiş büyük kavuşmalar var.

Son bir şans ver bu kırık kalbe,

Istıraplar ezip geçerken varlığımı,

Yeter ki sen silme beni hafızandan.

Mehmet Aluç